Þegar ég las Glerhjálminn komst ég aðeins yfir nokkrar blaðsíður í einu. Ekki vegna þess að ég lesi hægt eða vegna þess að Glerhjálmurinn sé sérstaklega torskilin bók. Nei, ég las hægt vegna þess að mörgum áratugum eftir að Silvía Plath fríkaði út hittir texti hennar þunglyndar stúlkur beint í hjartastað. Þegar söguhetjan gekk stræti eftir stræti og mundi ekki hvað hún hét eða hversvegna fólk hafði fyrir því að byggja hús fékk ég íllt í magann og þurfti hvað eftir annað að leggja bókina frá mér og anda samkvæmt ráðleggingum Landspítalans.

Sá hluti þar sem alteregó Plath fékk meðhöndlun á geðsjúkrahúsi var mun auðveldari aflesturs. Ekki vegna þess að söguhetjan hefði fengið góða meðferð, heldur einfaldlega vegna þess að verandi nútímastúlka leið mér sjálfkrafa betur við það að vita að hún hefði fengið inni í kerfinu. Tannhjólin voru farin að snúast að nýju.

Í óskyldum fréttum ákvað ég að byrja að blogga að nýju með því að taka það fram að mér hefur sjaldan liðið jafn vel og hér í Mexíkóborg. Og í dag leið mér eins og ég væri orðin alvöru borgarbúi. Þegar við Logi fórum út með Matitu í seinni göngutúrinn rákumst við á vini míns fyrrverandi. Þeir voru hressir, létu mig hafa flyer úr bunkanum sem þeir voru að reyna að koma út og sögðust vona að ég kæmist í partíið sem þeir eru að halda á morgun til styrktar dýraathvarfi. Ég kynnti Loga og Matitu og spurði frétta frá því við höfðum hittst síðast.

Þetta var fyrsta skiptið sem ég talaði við þessa stráka sem ég hef þó margoft hangið með. Ég lærði nefnilega, sjáið þið til, heilmikla spænsku á flandrinu mínu um daginn.

Göngutúrinn enduðum við í garðinum þar sem Matita hljóp um og lék sér við hina hundana. Hún hafði ekki nægilegt þor til þess að taka fullan þátt í eltingarleiknum en móðurhjartað mitt fylltist stolti við það að sjá hversu mikið hún hefur fullorðnast á síðasta mánuði.

Mér hefur ekki verið með öllu rótt síðustu tvo daga. Í gærnótt dreymdi mig nefnilega að ég hefði yngst um rúm tuttugu og fjögur ár. Sem þyrfti í sjálfu sér ekki að vera slæmt og ég á jú í Hollywoodminninu langan list af do's&don'ts sem á við slík tilfelli svo möguleikar mínir á að pluma mig voru meiri en minni. Þar að auki var það bara líkami minn sem hafði yngst á meðan hugur minn var enn háskólamenntaður og með muninn á Corey-unum tveim á hreinu. Í sjálfum drauminum var ég þó allt annað en fær um að sætta mig við orðinn hlut. Í staðinn fyrir að hugga mig við það hvílíkt forskot þetta ástand myndi veita mér og sjá fyrir mér tvöfalda doktorsgráðu í sextánáraafmælisgjöf varð mér bara flökurt við tilhugsunina um önnur tíu ár í Grunnskóla Borgarness.

Ég reyndi að árétta það við kennarann að ég ætti ekki heima í sex ára bekk en allt kom fyrir ekki. Því næst ákvað ég að leita til skólastjórans. En svo nútímalegur var grunnskólinn orðinn að enginn var skólastjórinn heldur var skólanum stjórnað á grasrótarbasis kennara og nemenda og langt í næsta fund.

Ég sá þá einu lausn á vandanum að læsa mig inni á klósetti og róa fram í gráðið þangað til ég vaknaði.

Um daginn bauð Antonio mér út að borða sushi. Hefði hann ekki þegar verið búinn að útskýra fyrir mér matarmenningu Mexíkóborgar hefði ég eflaust verið vantrúuð á að það væri nokkuð varið í sushi búið til í eldfjallagíg uppi á hásléttu Mexíkó. Þegar ég ferðaðist um innlendur Austur-Evrópu fyrir nokkrum árum gerði ég þau mistök að panta mér lax á (mjög fínum) veitingastað. Það sem borið var á borð fyrir mig hafði kannski einhverntímann spriklað í söltum sjó en um leið og ég gafst upp á að koma bita númer tvö niður gat ég ekki að því gert að velta því fyrir mér hvort okkar væri eldra, ég eða fiskurinn. Þetta kvöld saddi ég hungrið með Martini kokteilum og frönskum kartöflum og vissi ekki hvort ég ætti að fílaða eða skammast mín fyrir að sitja bakpokaferðalagsskítug og borða með silfurhnífapörum og drekka úr kristalsglösum á veitingastað, sem þar til fyrir aðeins örfáum árum hafði verið lokaður öðrum en föðurlandsvinum flokksbundnum til tuttugu ára.

Í Mexíkóborg hinsvegar borðar fólk ferskan fisk. Á hverfismarkaðnum er hægt að kaupa óteljandi tegundir af fiski og til viðbótar rækjur, ostrur tilbúnar til neyslu, kolkrabba og allra handa skeljar. Antonio hefur brennandi áhuga á sushi og lærði á sínum tíma sushigerð hjá sjálfum japananum sem færði Mexíkóborg sushimenninguna. Hann sagði mér langa sögu af því hvernig samblanda afþekkingu og færni og því að þekkja valdamikið fólk hefði á stuttum tíma gert japanann að moldríkum eiganda óteljandi sushistaða, með sambönd til að láta fljúga rétta hráefninu sérstaklega frá Japan til Mexíkó.

Við sátum við barinn og röðuðum í okkiur sushi þar til við vorum við það að springa. Við byrjuðum á súrsuðum baunaspírum, misosúpu og kolkrabba sashimi.

Síðan gæddum við okkur á handrúllum með laxi, avakadó og sterkri og sætri sósu. Laxinn var ristaður með roði, sem er nokkuð sem ég hef ekki áður smakkað í sushi en reyndist afskaplega bragðgott.

Þar næst átum við gunghi, sem þýðir bardagaskip, með hrognum. Að lokum fengum við bakka með blöndu af nigiri og maki. Ég smakkaði makríl í fyrsta skipti og þurfti að súpa duglega á bjórnum eftir þann bita. Ég býst við því að líkt og með ígulkerjahrognin (uni) sé það áunninn smekkur að fíla makríl.

Við gengum heim í rökkri, hálfvaggandi af seddu. Á leiðinni heim rákumst við enn einu sinni á Maríu Mey. Í þetta skipti tjillaði hún í upplýsti skríni við leigubílastöð. Hér í Mexíkó er Maríu ekkert óviðkomandi.

Síðasti mánudagur var fyrsti dagurinn sem ég fann fyrir mengun. Toppar háhýsanna voru huldir móðu og það sást hvergi til fjalla. Ég sá meira að segja nokkrar manneskjur með skurðlæknagrímur fyrir vitunum. Ástandið var samt ekki það slæmt að það truflaði mig lengur en fyrstu tíu mínúturnar eða svo. Sem betur fer, því þann dag gengum við Antonio fram og til baka um Roma hverfið í leit að íbúðum til leigu. Við erum búin að gefast upp á því að búa við hliðina á gayklúbb sem blastar danstónlist miðvikudag til laugardags fram undir morgun. Svefnherbergið okkar gæti hreinlega verið inni á miðju dansgólfi og stundum gefumst við upp og sofum í stofunni.

Við skoðuðum tvær íbúðir á mánudaginn og leist mjög vel á báðar, önnur er hinsvegar í dýrari kantinum og í hinni eru dýr ekki leyfð. En við erum ekki undir neinni tímapressu og erum bjartsýn á að okkur muni takast að finna íbúð sem við erum sátt við.

Roma hverfið er mjög fallegt gamalt hverfi, fullt af litríkum húsum skreyttum flúri, gyðjum og ufsagrýlum. Blómstrandi klifurplöntur skríða um járnhlið og gluggagrindur og það er öllu rólegra en Condesa hverfið, sem er þar sem við búum núna. Mér fannst gaman að ganga þarna um og í raun hlakka ég til að halda áfram að leita á morgun. Í samanburði við Reykjavík myndu bæði hverfin flokkast sem hundraðogeinn en Roma er meira svona hundraðogeinn Vesturbær.

Hér í Mexíkóborg eru ýmis hversdagsleg smáatriði frábrugðin því sem ég hef átt að venjast annarsstaðar. Það eru t.d. engar ruslatunnur eða gámar við húsin. Litlu eldhúsruslakörfuma tæmum við í gífurlega stóra ruslatunnu sem við geymum innandyra. Sem er ekki jafn slæmt og það hljómar - þegar hún er lokuð er hún algerlega loftþétt. Sirka einu sinni í viku ber Antonio tunnuna út og við reynum að hitta á manninn sem sópar götuna á bak við húsið okkar með strákústi. Við réttum honum klink og hann tekur ruslapokann úr stóru tunnunni okkar og hengir hann á vagn sem hann dregur á eftir sér.

Stundum skilur fólk ruslapoka eftir við á götuhornum og við ljósastaura en ólíkt því sem ég átti að venjast í Montpellier virðist það tilviljanakennt hvenær og hvort þeir hverfa. Og þið smellið á myndina hér fyrir neðan og rýnið í stærri útgáfu af henni má reyndar lesa á skiltinu sem ruslapokarnir liggja undir að hér varði sektum að skilja eftir rusl.

Þvottinn okkar förum við með í þvottahúsið neðar í götunni. Þar tæmir agnarsmár kínverskur maður þvottakörfuna okkar á stóra vigt og við sækjum fötin okkar svo hrein, straujuð og samanbrotin nokkrum dögum síðar. Mér líður eins og prinsessu að þurfa ekki að þvo þvott. Það er það leiðinlegasta sem ég geri. (Auðvitað væri það samt langbest ef litli kínverjinn kæmi með okkur heim og gengi frá fötunum okkar ofan í skúffur og hillur.)

Hér er venja að borða heitan verkamannamorgunmat og yfirleitt borðum við hann úti. Annað hvort sækjum við okkur tacos í einn götuvagnanna við metróstöðina og förum með heim eða göngum niður litla hliðargötu og deilum þar stóru borði með hóp af öðru fólki. Þar eldar heil fjölskylda ofan í okkur. Faðirinn steikir og sker lambakjöt, frúin réttir okkur skálar með heitri kjúklingasúpu, fullri af hvítlauk, hrísgrjónum og kjúklingabaunum. Svo hitar hún flatkökurnar okkar og skammtar okkur smátt saxað lambakjöt á þær. Á borðinu eru skálar með grænni sósu, rauðri sósu, fínt skornum lauk og meiri kóríander en ég hef nokkurntíman áður séð á æfinni. Við bætum meðlætinu við tacoið okkar og drekkum nýpressaðan appelsínusafa sem við kaupum í næsta götubás. Frúin spyr okkur hvernig maturinn smakkist, Nena snuðrar undir borðinu í leit að gómsætum bitum og þegar við erum búinn þökkum við fyrir okkur, fjölskyldan segist hlakka til að sjá okkur aftur og litlu strákarnir þeirra taka diskana okkar og þvo þá upp. Þetta hjómar eins og lúxus en fyrir okkur tvö kostar svona morgunverður á bilinu 200 til 300 krónur. Ég er hef enn sem komið er ekki kunnað við að draga upp myndavélina við þetta sameiginlega morgunverðarborð en þið megið trúa mér að stemmningin er afskaplega ljúf og hugguleg.

Það er hægt að velja um margskonar kjöt í tacobásunum. Svínakjöt og kjúklingur er algengasta fyllingin en skinka, mexíkönsk pylsa, innmatur af ýmsu tagi, ferskur ostur og annað góðgæti er líka á boðstólum. Í einum básnum saxa þeir lungamjúkt og feitt svínaskinn saman við kjötið til þess að gera það meira djúsí. Ég fýldi grön þegar Antonio útskýrði það en þegar ég smakkaði varð ég að játa að trikkið svínvirkaði. (Hér eigið þið að hlæja að sniðugu samlíkingunni minni)

Allt er kjötið hægsteikt í olíu á sérstakri pönnu sem hækkar upp í miðjunni. Flatkökurnar eru hitaðar á upphækkuninni og þar eru fullsteiktir kjötbitar geymdir á meðan olían rennur af þeim. Allt í kringum upphækkunina flýtur mismunandi kjöt í sjóðandi olíu. Götusalarnir nota tvær tegundir af pönnum, þessa með upphækkuninni og öfugsnúna gerð þar sem olían og kjötmetið sýður í dæld í miðri pönnunni. Fyrri gerðin á að tryggja það að mismunandi kjöttegundir haldi sínu sérstaka bragði, sú seinni virðist notuð þar sem úrvalið er minna. Meðlætið er mismunandi eftir básum; guacamole, radísur, gúrkur, kaktus, laukur, kóríander, smátt saxað grænmeti af ýmsu tagi, maísbaunir. Margir básanna selja svo ferska ávexti og ávaxtasafa af ýmsu tagi, sætabrauð, samlokur og drykki.

Kaffimenningin hér er líka athyglisverð. Mexíkanar virðast ekki drekka uppáhelling eða espresso heldur er nescafé málið og kaffihús og matsölustaðir auglýsa með stolti að þeir bjóði upp á nescafé. Viljirðu mjólk út í kaffið kostar hún extra. Apótekið í næsta húsi auglýsir sérstaklega á skilti úti á götu að þar sé nescafé sjálfsali. Í eldhússkápnum hans Antonios eru þrjár tegundir af mjólkurduftssætuefni. Ég er búin að drekka minn skerf af nescafé og get ekki sagt að ég sé búinn að átta mig á yfirburðum þess fram yfir hefðbundinn rudda .

Beint fyrir neðan íbúðina okkar er lítil sjoppa sem selur samlokur, sælgæti og drykki. Þar er líka gamaldags spilakassi, stóru hlunkarnir sem fyrirfinnast hvernig á Íslandi í dag nema heima hjá tölvuleikjanördum. Hér eru þeir hinsvegar út um allt. Strákurinn sem vinnur í sjoppunni er yfirleitt með hausinn fastan inni í skjánum, afar einbeittur á svip.

Annað 21stu aldar tækniundur sem enn lifir hér góðu lífi eru almenningssímar. Þá er að finna svo til á hverju götuhorni og yfirleitt tvo eða þrjá, frá mismunandi símfyrirtækjum. Þeir taka reyndar ekki smápeninga, til þess að nota þá þarf maður að kaupa sér símakort í næstu sjoppu. Sem er svosem ekkert sérstakt vandamál, bara á næstu sirka hundrað metrum upp og niður götuna okkar eru 5 verslanir sem selja helstu nauðsynjar (og ótrúlegt úrval af áfengi) og eru opnar fram á nótt. Antonio segir að gemsabyltingin hafi í raun ekki átt sér stað hér fyrr en fyrir tveim árum.

Að lokum er það auðvitað veðurfarið sem er gerólíkt. Þótt það sé bara janúar er venjulegur dagur hér á við heitustu sumardaga heima á Íslandi. Undanfarna daga hefur hitinn verið á bilinu 17 til 23 gráður. Og mér er yfirleitt afskaplega heitt. Ég klæði mig í sumarkjóla og ég sparka af mér (dún)sænginni á nóttunni. Mexíkanarnir eru hinsvegar ekki á sama máli. Fólk er yfirleitt kappklætt í bæði peysur og jakka. Ég hef meira að segja séð fólk í dúnúlpum. Stundum velti ég því fyrir mér hvort einhvern daginn muni einhver góðhjörtuð sál sem ég mæti á götunni aumka sig yfir mig og bjóðast til að lána mér jakkann sinn.

Namm! Ég er að borða risastóran súkkulaðihúðaðan sykurpúða á meðan ég les blogg, tagga myndir, svara tölvupósti og velti ýmsum grundvallaratriðum tilverunnar fyrir mér. Eins og til dæmis því hvort það sé tilgerðarlegt að skipta yfir í engilsaxnesku á fésbókinni til að auðvelda það að halda tengslin við þessa fáu enskumælandi vini mína. Kona hefði haldið að komin á fertugsaldurinn væru svona spursmál ekki neitt sem héldi fyrir manni vöku. Eins heldur það fyrir mér vöku hvort ég ætti að skemmta njerðinum í mér við það að setja upp lítið Unnurskoðarmexíkóborg-blogg. Og þá á hvaða tungumáli.

Ég hlóð myndum upp á Flickr áðan.Tjékkitt!

Ætli það sé ekki kominn tími til að láta vita af sér. Ég er í heilu lagi og komin til Mexíkóborgar. Ferðalagið var langt, var á ferðinni í því sem næst 24 tíma og tímamismunurinn er heilir sex tímar. Fyrstu dagana hér gerði ég því lítið annað en að leggja mig, rölta um hverfið í matarleit, sötra bjór og láta knúsa mig. Ég er hinsvegar öll að koma til núna.

Ég er búin rölta í gegnum gamla miðbæinn, sjá ráðhústorgið og dómkirkjunnar, sem bæði eru reist á rústum Astekahofs, búin að skoða litlar skrýtnar búðir og sjá handahófskennda hluti. Ég er búin að neita að smakka þurrkaðar engisprettur með salti, chili og sítrónu en hafði mjög gaman af því að fara á markaðinn og sitja þar á á litlum bás og borða ostrur, rækjur og ýmsar tegundir af skelfisk. Borgin er öðruvísi en ég átti von á, vinalegri og ekki það mannhaf sem maður gæti haldið að hún væri. Ég er búin að hitta nokkra vini Antonios, á morgun borðum við með mömmu hans og kærastanum hennar.

Síminn minn er ekki að virka. Ég held að millistykkið sem eigi að láta hleðslutækið tala við mexíkóskar innstungur sé gallað. Ég er of löt til að finna út úr því á nóinu en mun hafa augun opin fyrir raftækjaverslunum.

Það er skrýtið að vera farin frá Íslandi. Ég er enn með hugannn við vinnu og frágang íbúðar og finnst þetta allt pínulítið óraunverulegt. Mýslingarnir fengu gott heimili en ég sakna þeirra. Hérna er samt lítill hundur sem ég get klappað og sagt frá því hvað kisurnar mínar eru sætar.

Ég setti myndir á Flickr síðuna mína: http://flickr.com/photos/unnurmaria/

Ætli það sé ekki kominn tími til að láta vita af sér. Ég er í heilu lagi og komin til Mexíkóborgar. Ferðalagið var langt, var á ferðinni í því sem næst 24 tíma og tímamismunurinn er heilir sex tímar. Fyrstu dagana hér gerði ég því lítið annað en að leggja mig, rölta um hverfið í matarleit, sötra bjór og láta knúsa mig. Ég er hinsvegar öll að koma til núna. Ég er búin rölta í gegnum gamla miðbæinn, sjá ráðhústorgið og dómkirkjunnar, sem bæði eru reist á rústum Astekahofs, búin að skoða litlar skrýtnar búðir og sjá handahófskennda hluti. Ég er búin að neita að smakka þurrkaðar engisprettur með salti, chili og sítrónu en hafði mjög gaman af því að fara á markaðinn og sitja þar á á litlum bás og borða ostrur, rækjur og ýmsar tegundir af skelfisk. Borgin er öðruvísi en ég átti von á, vinalegri og ekki það mannhaf sem maður gæti haldið að hún væri. Ég er búin að hitta nokkra vini Antonios, á morgun borðum við með mömmu hans og kærastanum hennar. Síminn minn er ekki að virka. Ég held að millistykkið sem eigi að láta hleðslutækið tala við mexíkóskar innstungur sé gallað. Ég er of löt til að finna út úr því á nóinu en mun hafa augun opin fyrir raftækjaverslunum. Það er skrýtið að vera farin frá Íslandi. Ég er enn með hugannn við vinnu og frágang íbúðar og finnst þetta allt pínulítið óraunverulegt. Mýslingarnir fengu gott heimili en ég sakna þeirra. Hérna er samt lítill hundur sem ég get klappað og sagt frá því hvað kisurnar mínar eru sætar. Ég setti myndir á Flickr síðuna mína: http://flickr.com/photos/unnurmaria/

Pössunin okkar brást! Hver vill passa okkur í óákveðinn tíma, einhverja mánuði? Við erum sætar góðar innikelirófur, geldar og spakar.

3ja herbergja, tæplega 60 fermetra íbúð til leigu frá og með áramótum. Tilvalin íbúð fyrir par eða samleigjendur. Tíu mínútna gangur í HÍ.

Íbúðin er huggulegu þríbýli í 101 Vesturbær. 2 svefnherbergi, nýuppgert baðherbergi með góðu baðkari, stofa með aukinni lofthæð og kósí bjálkum í lofti, borðstofuhorn og góður eldhúskrókur. Íbúðin er björt og húsið í góðu ástandi. Ný þvottavél, þurrkari og uppþvottavél fylgja auk ísskáps og eldavélar. Sömuleiðis geta ýmis húsgögn og búsáhöld fylgt samkvæmt samkomulagi og jafnvel hjól.

Verslanir Bónuss og Krónunnar eru í fimm mínútna göngufæri og neðar í götunni er 10-11 verslun með sólarhringsopnun. Húsinu fylgir góður garður sem gaman er að grilla í á sumrin og bakhlið hússins snýr út að vel hirtum og huggulegum vesturbæjarbakgörðum og breiðum göngustíg. Það svæði er lokað bílaumferð og er því gott leiksvæði fyrir börn.

Verð er 110 þúsund krónur á mánuði, uppgefið til skatts og því húsaleigubótaumsæknarhæft. Innifalið er hiti og hússjóður. Æskilegt er að væntanlegir leigjendur séu reyklausir, gæludýr eru hinsvegar velkomin.

Myndir úr íbúðinni er að finna hér: http://www.flickr.com/photos/unnurmaria/sets/72157608462389363/

Hafið samband við Unni í síma 691 0374 eða í gegnum netfangið unnur@klaki.net

Í gær gekk ég heim í rigningu. Það var notalegt. Og blautt.

Með hagræðingum á lánum tókst mér að lækka rekstrarkostnaðin á íbúðinni minni og get núna leigt hana út á 110 þús. Er það ekki mun betri díll? :) Látið þessa auglýsingu endilega ganga ef þið þekkið einhvern sem vantar húsnæði.

-------

3ja herbergja, tæplega 60 fermetra íbúð til leigu frá og með áramótum. Tilvalin íbúð fyrir par eða samleigjendur.

Íbúðin er í huggulegu þríbýli í 101 Vesturbær. 2 svefnherbergi, nýuppgert baðherbergi með góðu baðkari, stofa með aukinni lofthæð og kósí bjálkum í lofti, borðstofuhorn og góður eldhúskrókur. Íbúðin er björt og húsið í góðu ástandi. Ný þvottavél, þurrkari og uppþvottavél fylgja auk ísskáps og eldavélar. Sömuleiðis geta ýmis húsgögn og búsáhöld fylgt samkvæmt samkomulagi og jafnvel hjól.

Verslanir Bónuss og Krónunnar eru í fimm mínútna göngufæri og neðar í götunni er 10-11 verslun með sólarhringsopnun. Húsinu fylgir góður garður sem gaman er að grilla í á sumrin og bakhlið hússins snýr út að vel hirtum og huggulegum vesturbæjarbakgörðum og breiðum göngustíg. Það svæði er lokað bílaumferð og er því gott leiksvæði fyrir börn.

Verð er 110 þúsund krónur á mánuði, uppgefið til skatts. Innifalið er hiti og hússjóður. Æskilegt er að væntanlegir leigjendur séu reyklausir, gæludýr eru hinsvegar velkomin.

Myndir úr íbúðinni er að finna hér: http://www.flickr.com/photos/unnurmaria/sets/72157608462389363/

Hafið samband við Unni í síma 691 0374 eða í gegnum netfangið unnur@klaki.net

Er með eftirfarandi bækur til sölu fyrir vinkonu...

Nordens Historia - Harald Gustafsson
Europe in the Nineteenth Century - Hearder
Baráttan við heimildirnar - Gunnar Karlsson
Europe 1880-1945 - Roberts
Til merkis mitt nafn - Már Jónsson tók saman
Upplýsingin á Íslandi - Ingi Sigurðsson

Handbók um íslenskan framburð - Indriði Gíslason
Íslensk hljóðfræði - Eiríkur Rögnvaldsson
Íslensk orðhlutafræði - Eiríkur Rögnvaldsson
Íslensk setningafræði - Höskuldur Þráinsson
Íslensk hljóðkerfisfræði - Eiríkur Rögnvaldsson
Nokkur orð um íslenskt skrifletur - Björn K Þórólfsson

Allar fara þessar bækur á 2000 krónur nema Baráttan við heimildirnar, hana læt ég í skiptum fyrir Jón Sigurðsson.

Endajaxlatakan gekk feykilega vel. Svo feykilega vel að í dag hef ég getað borðað vandræðalaust og finn lítið fyrir verkjum. Ég fagnaði því með því að fara og tölvuhangast á kaffihúsi með Loga og borða crèpe með hrísgrjónum, rækjum, sveppum og rjómaosti, drekka guinness og gæða mér á bananasplitti í eftirrétt! Og mér fannst ég afar lánsöm stúlka þar sem ég sat á kaffihúsi eins og fín frú með litlu smátölvuna mína og sleikti súkkulaðisósu úr munnvikunum.

Helena Hafþórsdóttir heimsótti mig og kisurnar í gær og þurfti líka að sleikja ís úr munnvikunum. Hún er afskaplega sæt snúlla.

Mitt helsta markmið næsta mánuðinn er að njóta samvista við vini og fjölskyldu. Í fyrrakvöld bauð ég því Loga og Ágústi í mat en það er afar sjaldgæft að þeir tveir séu á landinu á sama tíma. Ég eldaði lambafíle á rósabeði, cassavarót með wasabi, kartöflubáta og spínatsalat með trönuberjum. Strákarnir komu með rauðvín. Í eftirmat bauð ég svo upp á Royalbúðing til að styrkja þjóðerniskenndina á þessum síðustu og verstu tímum.

Kisurnar fengu catnip til hátíðabrigða og við hlógum að þeim þar sem þær rúlluðu malandi um gólfið.

Ég er ekki lengur stressuð yfir fjármálum. Í gærkvöldi fékk ég lausn allra mála. Það er gott að eiga góða foreldra.

Ég hef ekki mætt á borgarafundi. Ég hef ekki mætt á fundi Neyðarstjórnar kvenna. Ég hef ekki rutt úr mér galli á netinu. Ég hef í raun haldið mig fjarri öllum mótmælum og gat svarað neitandi með góðri samvisku þegar mamma spurði mig með ótta í röddinni hvort ég hefði nokkuð verið að grýta eggjum í Alþingishúsið hérna um daginn. Ég er reyndar skráð í nokkrar Facebook grúppur sem tengjast borgaralegu andófi en þó frekar fyrir kurteisissakir en vegna áhuga. Og ég hef verið að velta því fyrir mér afhverju ég sé ekki niðri á Austurvelli með öll mín egg í einni körfu. Afhverju ég, sem einhverntíman fyrir ekki svo löngu var svo óskaplega dugleg að tjá skoðanir mínar bæði á líkamlegan máta og með orðum og stóð jafnvel í því að skipuleggja andóf, hreyfi mig nú hvergi. Og eftir heilmikla naflaskoðun hef ég komist að þeirri niðurstöðu að þessi dofi er líklega mín ómeðvitaða leið til þess að takast á við ástandið.

Ég er ekki reið, ég er sorgmædd. Stundum er ég hrædd og kvíðin. Og því svartara sem ástandið verður því erfiðara á ég með að hugsa það, því hræddari verð ég við að gera útreikninga og hugsa hlutina fram í tímann.

Mig langar mest af öllu að geta leyft mér að búa bara til virki úr stólum, púðum og teppum í stofunni minni, skriðið með vasaljós inn í rökkrið og nartað í múmínálfakex. Mér finnst erfitt að fara á fætur á morgnana.

Ég hef áhyggjur af eigin fjármálum. Rekstrarkostnaðurinn af íbúðinni minni er rokinn upp í 170 þúsund krónur á mánuði. aðallega vegna svo kallaðs námslokaláns sem ég tók til að brúa bilið við íbúðakaup fyrir tveim árum. Það virkaði voða sniðugt þegar ég tók það, díllinn var sá að fyrstu tvö árin greiddi maður bara vextina en ekki af höfuðstólnum. Og ég hugsaði með mér að þetta yrði ekkert mál, eftir tvö ár yrði ég í góðri vinnu og mögulega ætti ég maka sem gæti borið byrðarnar með mér? En um mánaðarmótin sept/okt þegar höfuðstólsafborganirnar duttu inn var verðbólga í hámarki og breytilegu vextirnir sem höfðu virst meinleysislegir þegar ég tók lánið komnir upp í tæp níu prósent. Planið hjá mér er að taka lífeyrissjóðslán á lægri vöxtum til lengri tíma til að lækka mánaðarlegar afborganir til að eiga möguleika á að leigja út íbúðina á meðan ég er úti. En lífeyrissjóðslánið er svosem líka á breytilegum lánum og verðbólgan er ekki á leiðinni burt svo ég veit ekki hversu skammgóður vermir það verður og fólki ber ekki saman um það hvort það sé gerlegt að láta leigjendur skrifa undir vísitölubundinn húsaleigusamning. Og það sem var minn mesti ótti í byrjun október, að neyðast til að selja ofan af mér þakið, er nú varla lengur einu sinni valkostur.

Án þess ég vilji gefa í skyn að lúxusvandamál svíði ekki líka má samt kannski einmitt flokka mín vandamál sem slík. Ég tók tildæmis engin myntkörfulán og ég á hvorki jeppa né flatskjá. Ekki einu sinni örbylgjuofn! Og ég hef ennþá vinnu. Mamma mín er búin að vera atvinnulaus frá því í haust. Pabbi minn fékk uppsagnarbréf í síðustu viku. Það hefur ekki liðið vika síðan í byrjun október án þess að einhver vinkona mín hringi í mig og skýri mér frá því að hún hafi fengið reisupassann. (Einhverra hluta vegna þekki ég enga karlmenn sem hefur verið sagt upp)

Það er ekkert markmið með þessari færslu. Enda eru sundurlausar stefnulausar hugsanir kannski akkúrat í takt við tímann. Og ég er þreytt.