Í fyrradag hitti ég Helgu Lilju á kaffi París. Hún gaf mér æðislega afmælisgjöf: Betty Page glasamottur. Við slúðruðum og hún ásakaði mig um að lifa í sjónvarpsþætti. Og mér fannst það fyndið því eins og sjónvarpsþættirnir er bloggið jú alltaf ritstýrt.

Í gær fór ég á opnun á harla skemmtilegri myndlistarsýniningu: LIST OG FRÆÐI í Hoffmannsgalleríi Reykjavíkur Akademíunnar. Hún byggir á samvinnu listamanna og fræðimanna, einskonar stefnumóti, og þar er margt skemmtilegt að sjá. Svo fór ég í sund og synti eiginlega ekki neitt, maraði bara í barnalauginni og pottinum þar til þreytan hafði liðið aðeins úr mér. Um kvöldið fór ég í heimsókn til Vincents, ræddi næsta tattú og horfði á vídeó. Meðal annars þetta og svo þetta. Amerísk vinkona hans slóst í hópinn og kom færandi hendi með bjór.

Um daginn sá ég Ástin er diskó, lífið er pönk. Þið getið lesið hér hvað mér fannst. Í kvöld ætla ég að sjá meira leikhús.

Created by OnePlusYou

Ég hata lélega hundaeigendur. Ég er búin að vera að finna vonda lykt í allan morgun og var farin að gruna skrifstofufélaga minn um að vera með vindverki og búin að athuga hvort það væri eitthvað að mygla í ruslatunnunni. Rétt áðan uppgötvaði ég að ég hef stigið ofan í hundaskít á leiðinni í vinnuna. Djöfuls viðbjóður.

Ég fór í göngutúr um miðnætti í gær til að ná úr mér kyrrsetuþreytupirringi. Ég sá ekki eftir því. Veðrið var svo óskaplega stillt og kyrrt og nóttin svo hljóðlát. Loftið var rakt eftir daginn og silfruð dögg lá yfir grasi og nýbrumuðu laufi. Vesturbærinn var mettaður angan af birki og mold. Kirsuberjatréð á Sólvallagötunni er þakið bleikum blómum og hverfiskötturinn Hnota elti mig niður alla Túngötuna.

Ég svaf mjög vel í nótt.

Það rættist úr deginum í gær. Matur með Kötlu á Santa María varð að bjór á Boston þar sem Hafdís og fleiri bættust í hópinn. Úr varð mikil hláturterapía.

Kattarrófurnar fóru í árlegu læknisskoðunina sína í gær. Dýralæknirinn sagði að þær væru fallegustu kettirnir í Reykjavík eða svona næstum því. Það gladdi móðurhjartað.

Dagurinn í dag stefnir í það að verða einn þeirra daga sem ég hef ekki hug á að nota aftur. Ég byrjaði á því að sofa yfir mig. Þegar í vinnuna kom fann ég engan sem ætlaði á hádegisfyrirlestur Sagnfræðingafélagsins og gæti þannig tekið með sér upptökutækið sem þar þarf að vera. Leitin tók hinsvegar það langan tíma að ég missti af strætónum sem ég ætlaði að taka til tannlæknisins og þurfti að veifa mér leigara. Tannlæknirinn boraði í tönnina mína en sökum tímaskorts gafst ekki tími til að taka allan þann pakka sem hann hafði ætlað að taka. Ég þarf því að koma aftur og augljóslega fylgir því eilítið meiri kostnaður. Þannig er það bara.

Frá tannlækninum tók ég strætó upp í Þjóðminjasafn en þar sem ég þurfti að skipta gafst tveim strætóum færi á að vera á eftir áætlun og slík færi nýta strætóbílstjórar ávallt þegar ég er á ferð. Hlemmur vakti með mér viðbjóð og ég varð of sein upp á Þjóðminjasafn og upptakan sem ég ber ábyrgð á er því upphafslaus sem er leim. En þó svo löng þar sem fyrirlesturinn var í lengri kantinum að ég missti af hádegismatnum í vinnunni og þurfti að borða dýra og vonda langloku.

Svona skipast veðrin skjótt í lofti. Í gærkvöldi sat ég á Orange og borðaði hörpuskelspylsu, reyktan ál með chili, engifer og blómkáli, humar og kampavínssúpu, þorsk og saltfisk með baunamauki, mjólkurkálf, hvítt súkkulaði og köku sem sprakk í munninum á mér með mangó, mangófrauði og bláberjum. Svo gekk ég um höfnina í kvöldsól í fyrirtaks félagsskap.

Mig dreymdi undarlega drauma í nótt. Sveppa- og berjatýnslu, fjallgöngu, hringferð um landið og matarboð. Sem í sjálfu sér er ekkert undarlegt en samhengið sem þessir atburðir áttu sér stað í var skrýtið, afskaplega skrýtið. Mögulega var mig að dreyma fyrir hádegismatnum í mötuneytinu í dag: fram var borið leynikjöt í karrýsósu og grjónum og ég hafði það á tilfinningunni eftir sögu Sólveigar að ég væri að borða ísbjörn.

Fyrir nokkrum dögum báru nágrannar mínir, þau Bryndís og Garðar, út dreifibréf í húsin sem umlykja stíginn á milli Seljavegs og Framnessvegar. Í bréfinu voru íbúar hvattir til þess að koma út á laugardag og taka til á stígnum og í görðum. Þegar ég leit út um gluggann í hádeginu í gær var auðvitað ekkert að gerast. Um eittleytið sá ég hinsvegar Bryndísi og Garðar og annað fólk úr húsinu þeirra farið á stjá og ákað að drattast út. Og eftir því sem leið á daginn fjölgaði fólki og sólin braust fram úr skýjunum. Garðarnir voru hreinsaðir, stígurinn snyrtur og sópaður, málað yfir veggjakrot og sumir klifruðu upp í stiga og söguðu brotnar greinar af trjám. Nágrannar töluðu saman og kynntu sig, spurðu út í móttökuskilyrði sjónvarpsútsendinga, ástand frárennslislagna og yfirstandandi framkvæmdir í hinum og þessum húsum. Þeir sem lengst hafa búið við stíginn sögðu sögur af horfnum nágrönnum og útskýrðu hvernig garðar og hús litu út fyrir löngu. Einhver kom með kerru og rusl og drasl var flutt á Sorpu í akkorði. Annar bar út á stíginn garðborð fullt af gosi og sætindum til að hressa mannskapinn við. Þriðja húsið reddaði stærsta kolagrilli sem ég hef séð og um sjöleytið var fírað upp í því og haldin þrjátíu manna grillveisla í skjólgóðum garði. Þaðan fór ég í bjór og eplasnafs í húsi á Framnesveginum og kom ekki heim til mín fyrr en tvö. Í morgun leit ég út um gluggann og í stað þess að sjá unglingsstúlku ganga stíginn vissi ég ekki aðeins hvað hún heitir og hvar hún býr heldur kann ég líka deili á foreldrum hennar og veit að þau eru frábærir nágrannar.

Í nótt dreymdi mig stóra loðna köngurló. Hún hafði skriðið upp í munninn á mér meðan ég svaf og í draumnum vaknaði ég með hana hálftuggna uppi í mér. Ég reyndi og reyndi að spýta henni út úr mér en hún var límkennd og seig og ég var lengi að losna við tætlurnar af henni út úr mér. Innyflin voru hvað verst, þau flutu um munninn á mér, lítil og hörð eins og grænjaxlar. Við þessi ósköp öll vaknaði ég svo loks til raunveruleikans og var þá búin að slefa og tuffa út allann koddann minn og hægri öxl.

Það síðasta sem gerðist í draumnum áður en ég gleypti köngurlóna var að ég var í heitu keleríi við sætan strák. Eflaust má leggja út af atburðarás draumsins á ýmsan freudískan hátt.

Ég er í Finnlandi og nenni sko alls ekki að blogga um það fyrr en ég kem til baka. Finnst samt fyrst ég þurfti að fara á netið að vinna smá að ég verði að taka það fram að ég átti frábæran afmælisdag, ráðstefnan gekk vonum framar og ég er búin að hafa það gott hérna í Múmíndal. Ég fór í sánu, synti í Eystrasaltinu, sá stjörnuhrap og íkorna, drakk súkkulaðibjór í kvöld og borðaði þurrkuð blóm. Á morgun tek ég viðtal við kúl finnskan sagnfræðing, stefni á að skoða tvö söfn og sigla út í eitt stykki eyju sem er á heimsminjaskrá Júneskó. Og, ég er búin að kaupa mér nokkur pör af skóm. Lífið gæti ekki verið skemmtilegra nema mögulega ef maður mætti taka kisurnar sínar með sér til útlanda. Þær hefðu virkilega gaman af allri síldinni hérna.

Ég er svo upptekin þessa dagana að ég hef nægan tíma til að hanga á börum. Ég borðaði kvöldmat með Sophie á Santa Maria. Þar var maturinn alveg jafn góður og síðast og það var gaman að sitja og spjalla. Þegar við fórum tók ég eftir því að til beggja handa sátu konur sem ég kannaðist við, ein þeirra meira að segja fræg bloggynja. Og kunningjakona mín hafði setið hinum megin í salnum lungann af tímanum sem ég var þar. Það fannst mér fyndið og dró þá ályktun að Santa Maria höfði greinilega til fólks sem mér líkar vel við.

Eftir matinn settumst við inn á Boston, sötruðum rauðvín og töluðum og töluðum. Þegar Sophie fór heim kom ég við á Barnum þar sem ég vissi af Hilmi, Gauta fyrrverandi Tokyobúa og fleiru góðu fólki. Þar varð fleira fólk sem hingað til hefur bara verið til á internetinu að holdi og blóði þegar ég áttaði mig á því að ég var að tala við Matta hennar Línu. Stoppaði nægilega lengi þar til að vera syfjuð í morgun.

Mér finnst indælt hvað Reykjavík er lítil. Mér finnst líka gaman hvað vinir mínir eru upp til hópa að gera góða og skemmtilega hluti.

Fleh. Hringdi og pantaði borð fyrir tíu manns á Tapas barnum. Þegar sá sem ég talaði við var búinn að taka niður allar upplýsingar sagði hann mér að hann gæti ekki tekið við tíu manns klukkan 8 á laugardagskvöldi nema fá fyrirfram að vita hvað yrði pantað.

Sem mér finnst bæði asnalegt af því að tíu manns er ekki það stór hópur og svo var það heldur ekki alveg það sem ég hafði hugsað mér að halda áfram í hinum daglega mötuneytisfíling þar sem maður veit hvað maður borðar út alla fokkings vikuna og ég er á hundrað þessa dagana að reyna að koma í verk öllu því sem ég þarf að koma í verk áður en ég fer til útlanda og ég get ekki tekið 1-2 tíma í að hringja á milli og skipuleggja hvað fólk vill borða. Svo ég sagði honum að það hentaði mér þá greinilega ekki að halda afmælið mitt hjá þeim.

Þannig fór það. Þið sem ætluðu að leika við mig á afmælisdaginn minn, vitið þið um einhvern stað sem ykkur langar að borða á sem myndi taka við okkur?

Uppfært 18. apríl. Þegar ég var búin að vera í fýlu í smástund áttaði ég mig og hringdi í Vín og Skel. Þeir tóku niður pöntunina mína með glöðu geði.

Ég er komin með fínasta afmælisplan. Sophie er svo sæt að hún bauð mér að koma í þriggja tíma útreiðatúr seinnipartinn og svo hitti ég gott fólk í kvöldmat. Samkvæmt veðurspánni á meira að segja að vera gott veður! Vei! :)

You are an easily repelled teenager

The mosquito device was made for the likes of you. You are probably begging to make the noise stop! The highest pitched ultrasonic mosquito ringtone that I can hear is 18.8kHz

Find out which ultrasonic ringtones you can hear!

Hversu vel heyrið þið?

Þið getið lesið á Kistunni hvað mér fannst um leikritið Sá Ljóti sem við Katla fórum á um daginn. Og ef þið nennið ekki að lesa þá fannst mér það í stuttu máli mjög skemmtilegt.

Ég er farin að verða mjög spennt að fara til Helsinki. Eyddi gærdeginum í að undirbúa mig fyrir ferðina. Er að fara að tala á þessari ráðstefnu, svo heimsæki ég þessa stofnun og í leiðinni heimsæki ég Tötju sem ég hef ekki séð allt of lengi.

Bráðum skal ég svo reyna að pósta mynd af fyrstu þrítugsafmælisgjöfinni...

Í gær kom ég ýmsum útréttingum í verk. Þó ekki fyrr en eftir að ég hafði borðað stóra morgunverðareggjabúrrítu, drukkið kaffi og lesið moggann. Í hádeginu var ég svo komin niður í bæ þar sem ég heimsótti Borgarhjól og keypti ný dekk undir hjólið mitt, lét fjölfalda lykla, fór með skartgrip í viðgerð, lenti á nokkrum kjaftatörnum og leyfði mér að skoða dót sem ég þarf ekki á að halda í búðum. Ég fékk mér líka þynnkupulsu og kók í Vikivaka. Á leiðinni heim kynntist ég nágrannakonu og risarisastóra skógarkettinum hennar sem eltir hana eins og hundur þegar hún fer í gönguferðir með barnavagninn. Ég verslaði í matinn í Bónus, lauk við leikdóm sem ég skuldaði Kistunni og þreif örlítið.

Síðasta fimmtudagskvöld fór ég á fríkeypis viðgerðarnámskeið hjá Fjallahjólaklúbbi Íslands. Þar lærði ég fullt af hlutum um viðhald hjóla og einfaldar viðgerðir, drakk kaffi, borðaði vöfflu, spjallaði við félagsmenn, komst að því að innanbæjarhjólarar á ryðhjólum eru fullvelkomnir og ákvað að það væri gráupplagt fyrir mig að ganga í félagið og fá þannig aðgang að verkstæði í 100 metra fjarlægð frá heimili mínu, sérhæfðum verkfærum og ráðagóðum hjólanördum. Í auglýsingunni sem dró mig á staðinn voru þeir sem eiga biluð hjól hvattir til að koma með þau á staðinn og láta líta á þau. Biluðu hjólin voru svo notuð sem sýnisdæmi á námskeiðinu sem fór þannig fram að biluðu hjólunum var vippað upp á statíf og gert við það sem var að með auðskiljanlegum útskýringum og áhugaverðum fróðleiksmolum.

Það vill svo til að guli bananinn minn er með lokuðu gírakerfi, sem gerir það að skipta um afturhjólið töluvert flókið. Sem er ástæðan fyrir því að Borgarhjól hefur í gegnum tíðina verið í áskrift að peningunum mínum. Þetta gerir það líka að verkum að hjólið mitt hentaði ekki til að nota sem sýniseintak á námskeiðinu. Annar hjólanördanna sem sáu um námskeiðið bauð mér hinsvegar að koma með það upp í klúbbhús á laugardeginum, hann yrði þar að stússast og skyldi bara sýnikenna mér hvernig þetta væri gert. Þannig vildi það til að í gær lærði ég að gera við sprungið dekk, díla við flókna afturhjólið og skipta um bremsuvír. Reyndar fór ekki betur en svo að þegar ég hjólaði af stað á hjólinu komst ég fljótlega að því að gírkerfið er illa farið eftir að hafa staðið úti allan veturinn og það þarf að opna það og smyrja. Sem hjólanördinn bauðst til að græja fyrir mig næst þegar hann væri með viðgerðakvöld eftir tvær vikur.

Mér finnst fjallahjólaklúbburinn ógeðslega kúl. Og mér finnst geðveikislega kúl að fá tækifæri til að læra að sjá sjálf um hjólið mitt og læra kannski líka að verða betri hjólreiðapía. Og ég er að spá í því að fara í einhverja hjólaferðanna þeirra ef tími leyfir núna í vor og sumar.

Systir mín og kærastinn hennar borðuðu kvöldmat með mér. Restinni af kvöldin eyddi ég svo í freyðibað, við páskaeggsát og bóklestur. Það var frekar fínt.