Síðasta sunnudagsmorgun þreifaði ég eftir símanum mínum í töskunni minni og rakst á ljósmynd. Alvöru óldskúl ljósmynd á ljósmyndapappír merktum Kodak. Myndin sýndi inngang að húsi á Hverfisgötunni. Ég kannaðist við þetta hús, hef í gegnum árin komið þangað í allmörg eftirpartí. Myndin sýndi líka hóp af fólki, af báðum kynjum. Ég kannaðist við sum þeirra, önnur ekki. Aftan á ljósmyndina var skrifað heimilisfang, staður og stund auk þess sem þýskt leyniorð var tilgreint. Ég þurfti að klóra mér alllengi í hausnum áður en ég mundi eftir því að kvöldið áður, á Sirkus, hafði ágætur kunningi gaukað þessari mynd að mér og sagt mér að það yrði eitthvað um að vera í þessu húsi á morgun klukkan sex. Hvað nákvæmlega það var sem átti að vera um að vera gat ég þó ómögulega komið fyrir mig.

Ég reyndi að draga einhvern með mér. Það er auðvitað ögrandi að vera boðið á eitthvað sem maður man ekki hvað er og að vera afhent leyniorð. Vinir mínir voru samt allir fýlupúkar. ;) Klukkan sex varð þó forvitnin óttanum við hið ókunnuga sterkari og ég stóð upp frá skrifborðinu mínu hér á Akademíunni og hjólaði niður eftir í alltof stuttum blúndukjól. Eg þurfti ekki þegar til kom að nota leyniorðið því það var opið upp og niður tröppurnar lá rauður dregill. Í ljós kom að á miðhæð hússins var ansi skemmtileg myndlistasýning að opna.

Ég kom inn á þessa hæð einhverntíman í vetur á leiðinni á aðra hæð og þá var einmitt verið að rífa allt innan úr henni. Ég gat ekki stillt mig um að ráfa þangað inn, læðast á milli flakandi veggja og múrbrota. Nú hefur allt rusl verið hreinsað út af hæðinni og hún stendur nakin eftir, panell og veggfóður hefur verið rifið burt og gluggarnir blasa karmalausir við manni. Verkin sem eru til sýnis eru mörg hver þannig að ég tengdi þau ósjálfrátt hnignun og dauða. Hnignun siðmenningar jafnvel. Þetta umhverfi var því afar viðeigandi umgjörð. Ég skoðaði uppstillta ösku dáinna dýra, vídeó sem sýndu skrýtna hluti og villta æsku, ryksugu sem hafði gleypt ungabarn, sjálfsmorðsinnsetningu, gamla spilakassa og ýmislegt meira abstrakt. Ég hafði gaman af mörgu og svo hitti ég Jóa sem hafði látið mig hafa myndina og sá hann og Immu ásamt þriðja aðila fremja gjörning sem ég skildi alls ekki neitt í en fannst samt gaman að horfa á.

Svo hjólaði ég aftur vestureftir. Fegin að vera forvitnari en ég er feimin.