Ég er femínisti eins og Bjarni og sat því framhaldsstofnfundinn í gær. Ég var ánægð með að hvatningarávörpin í þetta sinnið einkenndust minna af heift og meira af sameinandi raunsæi. Í þetta skiptið var ekkert minnst á neinn draum um að stofna hópa sem störfuðu utan dóms og laga við að áreita menn sakaða um nauðganir eða samvinnu um að hella sápu í bjór ferðamanna sem létu blekkjast af auglýsingum Flugleiða, heldur var þarna kominn heill salur fólks sem vildi vinna að jafnrétti og réttlæti í von um betra samfélag fyrir okkur öll.

Það er eitthvað sem mér líst vel á, bæði af eigingjörnum ástæðum, verandi kona og viljandi fá það sem mér ber, og af óeigingjörnum ástæðum, trúandi því að það þurfi að lofta heilmikið út og taka heilmikið til á litla sameiginlega heimilinu okkar Íslandi.

Ég skráði mig því í starfshópa, þrjá reyndar eftir að Salvör gyllti starf útgáfuhópsins fyrir mér, en að auki í ofbeldisvarnarhópinn og staðalímyndahópinn. Það kom mér svosem ekki á óvart, en olli mér engu að síður vonbrigðum, að það er enginn starfshópur sem miðar að því að styrkja og bæta kynferðislega sjálfsmynd/ímynd kvenna. Hér hætta ábyggilega margir að lesa og fussa og sveia yfir því að ég sé með kynlíf á heilanum og ætti nú bara að eignast barn til að ná þessari áráttu úr mér, en ég held að þetta sé mjög mikilvægt málefni.

Afhverju? Jú, ég hef heyrt að við lifum á tímum kynferðislegs frelsis en konur virðast samt ekki ennþá vera komnar með það á hreint að þær eiga sig sjálfar og bera fyrst og fremst ábyrgð gagnvart sjálfum sér þegar kemur að kynferðismálum. Annars væri mýtan um drusluna ekki ákvörðuð útfrá statistík og ekki svona lífsseig. Annars flykktust konur ekki á spjallþræði femin til að spyrja hvað það væri eðlilegt að hafa sofið hjá mörgum. Annars væri það almennt viðurkennt að fyrir eina konu gæti einn kynlífsfélagi verið einum of mikið á meðan að önnur gæti sér að skaðlausu hafa sofið hjá fimmtíu. Annars þekktu konur ef til vill muninn á greddu og ást og væru ekki svona oft að flækja lífið sér að óþörfu með því að reyna að réttlæta aðlöðun að öðrum einstaklingi með því að búa til einhverjar göfugri tilfinningar utan um það. (Ég er ekki að hvetja til tilfinningarlausra kynlífssambanda en sem framhaldsskólastelpa þekkti ég ekki muninn á þessu tvennu og hefði svona eftir á að hyggja alveg verið til í að spara mér nokkra asnalega kærasta sem ég var ekkert ástfangin af heldur fannst bara sexí... Þetta hefur mér í gegnum tíðina sýnst vera tiltölulega algeng rökvilla meðal unglinga, ekki nein persónuleg geðveiki.)

Ef konur ættu kynferðisveruna í sér sjálfar og væru frjálsar að því að vera í tengslum við hana, í staðinn fyrir að trúa ennþá á kenningar Freuds um leggangafullnæginguna sem tákn hinnar fullþroska konu, þá væru spjallþræðir femin ekki reglulega undirlagðir undir spurninguna afhverju get ég ekki fengið það eðlilega? Ef unglisstúlkur almennt hefðu leyfi samfélagsins til að kynnast eigin líkama þá væru ekki allir og amma þeirra að reyna að selja okkur fullnægingarkrem með vægast sagt hæpnum slagorðum. Ef konur almennt séð vissu að þær ættu sig sjálfar myndu þær ekki láta bjóða sér það að mæta vanþóknunaraugnaráði starfskvenna Húð&Kyn ef þær nefna "of háa" tölu bólfélaga eða finna sig knúna til að ljúga í viðtölunum hjá þeim.

Ef konur almennt vissu að þær ættu sig sjálfar þá væri klámvæðingin heldur ekki jafn stórt vandamál og hún virðist vera meðal unglinga. Ef það væri ekki stöðugt efast um að unglingsstúlkur hefðu kynhvöt og gengið út frá því að þær stundi bara kynlíf út af þrýstingi þá væntanlega væri meira um að þær væru virkilega studdar í því að vita hvað þær vildu sem myndi auðvelda þeim að láta ekki bjóða sér eitthvað sem þær vilji ekki og ganga ekki inn í hlutverk sem þær hafi ekki áhuga á. Og ef konur, ekki bara unglinsstúlkur, tryðu virkilega á jafnan rétt kynjanna í rúminu, þá myndu stelpur um hverja helgi út um allan bæ ekki lúffa fyrir strákfíflum sem vilja ekki nota smokka og ekki láta sig frekar hafa það að verða veikar af eftirápillum í kjölfarið. Og ég ætla ekki einu sinni að byrja að tala um kaldhæðnina í því að getnaðarvarnarpillur dragi almennt úr kynhvöt...

Ef konur almennt væru virkilega, ekki bara þegar þær fara með saumaklúbbnum að sjá Píkusögur, meðvitaðar um að kynfæri þeirra séu ekki eitthvað subbulegt feimnismál þá væru píkufegrunaraðgerðir ekki jafn blómlegur bissness og það væri ekki reglulegur viðburður að konur skrifuðu inná femin til að spyrja hvort strákum hrylli við ósymmetrískum eða löngum börmum. Ef konur almennt væru meðvitaðar um að píkur væru ekki eitthvað vesenslíffæri þá væru sveppasýkingar eitthvað sem fólk myndi almennt tala um og þeim myndi nokkuð örugglega fækka allverulega í kjölfarið. Ef konur almennt væru meðvitaðar um að píkur eru stórkostleg líffæri sem launa eigandanum umhyggjuna margfalt þá hefðum við ekki látið bjóða okkur upp á orð eins og blygðunarbarma, pissugat og ekki látið segja okkur að hylja skömmina. Né heldur valið orðin píka eða tussa til að tákna konur sem við höfum andstyggð á.

Ef konur væru meðvitaðar um að þær ættu kynhvötina sína sjálfar og mættu hugsa dónalega þá þyrftum við ef til vill ekki að vera að rífast um klám eða ekki klám, erótík eða ekki erótík. Þá gætum við eftilvill fylkt okkur á bak við þær konur og þá menn sem eru að framleiða bersöglar kynlífslýsingar þar sem bæði kynin eru virt að verðleikum og jákvæð ímynd gefin af kynlífi á jafningjagrundvelli og sagt þetta viljum við sjá í staðinn fyrir að láta framleiðendur neikvæðra og ofbeldisfullra kynlífslýsinga fæla okkur frá því að leita út fyrir eigin hug að fantasíufóðri og leikhugmyndum. Í þannig heimi þyrftum við ekki að gera Candidu Royale og Lux Nightmare útlægar með Rocco og félögum, í þannig heimi væri nærmynd af fólki að hafa samfarir ekki sjálfkrafa talin ofbeldi eða borguð nauðgun.

Ég gæti haldið endalaust áfram en ætti að taka upp skólabækurnar og fara að læra :) Pointið er að ég vildi óska að íslenskum feministum þætti þetta verðugt umfjöllunarefni. Af listanum að dæma er bara gert ráð fyrir kynlífsumfjöllun í sambandið við ofbeldi og neikvæðar ímyndir. En þessi listi er auðvitað engin heilög stefnuskrá og það er aldrei að vita nema það sé pláss fyrir hitt líka ef einhver bendir á þetta. Og þessvegna skráði ég mig í starfshópa, það dugir ekkert að sitja á rassinum og bíða eftir að einhver bjargi heiminum fyrir mann...