Ég hef orðið fyrir miklum vonbrigðum með umræðuna á póstlista femínistafélagsins eftir fjaðrafokið sem varð eftir ræðuna um drauma Gyðu. Ég hef átt erfitt með að finna mig innan þessa félags út af ákveðnum ástæðum sem þið sem hafið lesið mig með athygli gerið ykkur væntanlega grein fyrir. Ætla ekki að fara út í það í smáatriðum fyrr en eftir próf.

Ég hef samt hingað til bitið á jaxlinn og sagt, svona, svona, ef ég má vera á annarri skoðun þá má annað fólk það líka. Ekki satt? Og svo hef ég líka sagt við sjálfa mig að fyrst að mínar skoðanir skarist allavega þetta vel við skoðanir meðal femínistans þá sé bara gott að ég haldi áfram að vera í félaginu, ég hafi gott af því og félagið hafi gott af því. Heilbrigð og fjölbreytt umræða sé góð fyrir okkur öll og allt það.

En síðustu daga hefur svo til allur listinn, nema vinir mínir auðvitað, verið sammála um að það sé ekkert dúbíus eða ósiðlegt við annan part draums Gyðu. Partinn sem segir frá því þegar ofbeldisvarnarhópur femínistafélagsins eltir á röndum mann sem þeim hefur verið tilkynnt að hafi nauðgað konu kvöldið áður.

Nú skil ég hefnigirni og reiði ágætlega. Það tók mig mörg ár að hætta að langa til að kveikja í meirihluta grunnskólasystkina minna. En ég veit líka að stundum, örsjaldan en það gerist samt, eru saklausir menn (og reyndar líka konur) sakaðar um nauðgun. Og ég veit að mannorðsmorð eins og það sem Gyða lýsir er ekki eitthvað sem ofbeldisvarnarhópur femínistafélagsins gæti bætt fyrir þótt þær fegnar vildu.

Á póstlistnum síðustu tvo daga hafa fokið komment á borð við það að það gerist svo sjaldan að menn séu saklausir sakaðir um nauðgun að það taki því ekki að tala um það og ásakanir um að við sem viljum fara varlega í því að stimpla fólk sem ógeðslega nauðgara séum bara "hrædd við að rugga bátnum", ekki nógu róttæk, viljum bara engar raunverulegar breytingar. Kommon, ekki fara að gera þetta að issjúi! var skrifað inná listann í morgun.

Róttæka fólkið hefur haft mjög hátt í þessari umræðu. Ég hef fengið að heyra að við getum nú ekki endalaust verið að laga okkur að gagnrýni andstæðinga okkar, megum ekki endalaust tipla á tánum og svo framvegis. Hef fengið að heyra frá fólki sem ég lít upp til að ef ég hefði séð glóðaraugu barinna kvenna þá myndi ég skilja að aðgerða sé þörf.

Veit ekki, kannski er ég bara of vitlaus eða eitthvað til að vera í þessu félagi. En ég get ekki gleymt því að ég þekki sorgleg dæmi um að naugðunum hafi verið logið uppá fólk. Ég get ekki heldur gleymt því hvernig það var þegar einhver ákvað í sex ára bekk að ég væri hálfviti af því ég var með gleraugu og rautt hár og ég var stimpluð rauðhærða ógeðið og myglan í tíu ár og það skipti engu máli hver ég í raun og veru var eða hvað í raun og veru ég gerði. Enginn trúði því fyrr en ég flutti úr bæjarfélaginu sextán ára gömul að það væri alltí lagi með mig og mér finnst ennþá erfitt að fara þangað. Fer helst ekki þangað. Ég gæti trúað því að það væri ekki ósvipuð tilfinning að vita að fullt af fólki útí bæ tryði því að maður væri nauðgari og sama þótt maður flytti gæti maður alltaf átt von á því að rekast á einhvern sem hefði séð femínistafélagið líma límmiða á bílinn manns eða hanga fyrir utan vinnustaðinn manns. Einhvern sem þekkti mann ekki neitt en tryði því samt að maður væri viðbjóðslegur.

Ég er hrifin af því að þrýsta á dómskerfið varðandi svona mál, sama hversu boring það hljómar. Ég skil heiftina bak við ræðu Gyðu mæta vel en ég held að þetta með að það séu ákveðnir hlutir sem skilji okkur frá dýrunum, sé ekki ennþá úrelt. Mér finnst fórnarkostnaður í mannslífum ekki réttlætanlegur, sama hversu göfugt markmiðið er.

Og ég er ekkert sérstaklega hrædd við að rugga bátnum eða hrædd við það hvað asnalegu fólki útí bæ finnst um mig. Ef svo væri þá væri ég ekki einu sinni að skrifa þetta. Og hefði aldrei skrifað margt af því sem ég haf skrifað á þessa síðu. Þetta snýst um mína persónulegu réttlætiskennd sem er ekki að gúddera þetta.

Meðan að þetta er sú mynd af femínistum sem er presenteruð af okkur á heimsíðu félagsins þá treysti ég mér ekki til að láta sjá mig í þessum hóp í göngunni á morgun. Á meðan viðbrögðin á póslistanum eru almennt á þann veg sem ég lýsti að ofan treysti ég mér ekki til að ganga með þessu fólki. Er ennþá að melta það hvort ég eigi að segja mig alveg úr félaginu eða sjá til hvort stemmingin lagast eftir því sem félagið hristist betur saman. En ég get ekki staðið á bak við svona lagað eins og annar hluti ræðu Gyðu lýsir, ekki einu sinni sem einhverskonar hvatningarfantasíu. Mér verður hreinlega íllt við tilhugsunina.