Ein undarlegasta en jafnframt skemmtilegasta mynd sem ég hef séð er Killing Spree, frá árinu 1987 í leikstjórn Tim Ritter. Hún er tekin upp á eina vídeókameru, við mjög greinilega low budget aðstæður og leikararnir eru svo lélegir að undir lok myndarinnar var mér farin að finnast þeir afburða færir um að túlka stjarnfræðilega heimska karaktera. Hvort leikaravalið átti að að hafa þau áhrif veit ég ekki. Líklega voru þetta einfaldlega vinir leikstjórans. Textinn hér að neðan inniheldur spoilera en það skiptir hvorugan lesanda þessarar síðu varla miklu máli ;)

Killing Spree segir frá nýgiftum hjónum, Tom og Leeza. Tom glímir við heiftarlega afbrýðissemi sem framhjáhald fyrrum eiginkonu hans kveikti í honum. Hann heimtar því að Leeza sé heimavinnandi og fari helst ekkert út fyrir garðinn. Það rennur þó upp fyrir honum þegar hann finnur dagbók eiginkonu sinnar að hún er nákvæmlega sama druslan og sú fyrri og er búin að sofa hjá besta vini hans, kapalgaurnum, garðsláttustráknum, rafvirkjanum... öllum þeim karlmönnum sem hafa hringt dyrabjöllunni meðan Tom er í vinnunni. Í ofanálág inniheldur dagbókin nákvæmar lýsingar á lostafullum ástaleikjum hennar og mannanna sem Tom sér ljóslifandi fyrir sér meðan hann les bókina.

Tom elskar Leezu þrátt fyrir galla hennar og ákveður að reyna að tækla vandamálið án þess að það komi niður á sambandi þeirra. Það gerir hann með því að senda Leezu til mömmu sinnar og taka til við að slátra öllum þeim mönnum sem Leeza hefur verið að hórast með. Hann sýnir í þeim tilgangi mikla hugvitssemi, allt frá því að festa sveðjur á loftviftuna og fá rafvirkjann til að koma og athuga málið til þess að grafa garðsláttustrákinn í jörð upp að bringu og rúlla sláttuvélinni nokkrum sinnum yfir hann. Þegar Tom telur sig loksins geta andað léttara fer hann inn í svefnherbergi og leggur sig og kameran skiptir yfir á Leezu sem situr á skrifstofu ritstjóra blautlegs tímarits. Þar fær áhorfandinn að heyra hinn sorglega sannleika, Leeza er í raun og veru siðprúð og trygg eiginkona sem einungis var að reyna að afla aukatekna til að létta undir með Tom með því að skrifa erótískar sögur.

Málalokin eru makleg, í grand finale snúa öll fórnarlömb Tom aftur sem zombíar í leit að hefnd. Tónlistin sem hljómar undir atriðinu þegar zombíurnar skríða upp úr ruslapokum og holum í garði Toms er mögnuð.

Ég var alveg að ganga af göflunum yfir því hvað þessi mynd var í raun og veru góð. Miðað við lúkkið gæti hún verið gerð af meðlimum í grunnaskólakvikmyndaklúbbi. Hún er eins og ég sagði hér ofar alls ekki vel leikin samkvæmt þeim skilningi sem venjulega er lagður í hugtakið, en leikararnir ná samt að gera karakterana sem þeir leika afskaplega sannfærandi. Myndatakan og handritið er þar að auki vel heppnuð, þótt plottið sé einfalt og mann sé farið að gruna að framhjáhaldið tengist kannski þessum erótíkurrauðuseríublöðum sem liggja út um allt stofuborð og Tom er sífellt að fussa yfir, þá leyfir myndin manni aldrei að vera alveg viss fyrr en á skrifstofu ritstjórans. Markmið myndarinnar er líka mjög skýrt: að segja einfalda sögu um einfalt fólk og vefja henni utan um súrar gorsenur. Myndin tekur sig heldur ekki neitt svo óskaplega alvarlega, drápin eiga að vera ógeðslega fyndin frekar en sadísk og í lok myndarinnar sjáum við zombíu stökkva inn í mynd og segja Bú!.

Sú útgáfa af Killing Spree sem við Jonni keyptum var endurútgefin sem hluti af seríu sem er kölluð Gravedancers og er gefin út af Eden Entertainment. Það fyrirtæki er greinilega að reyna að poppa myndirnar upp því að upprunalegum koverum hefur verið skipt út fyrir það sem líklega hefur átt að virka sem fersk og sexí kover:

Það var hægt að fá fleiri myndir út þessari seríu niðrí Kolaporti og mig langar mikið að eyða klinki í Cannibal Hookers og Lethal Victims.

Heimasíða Tim Ritter er athyglisverð og vel þess virði að kíkja á hana. Ég hló þegar Google sýndi mér að það er hægt að borga fyrir að sjá Killing Spree strímaða hér. Ef þið viljið sjá myndina þá kíkjiði þið hinsvegar auðvitað bara í heimsókn og ég lána ykkur hana :)