Í gærkvöldi fór ég og sá síðustu Starwarsmyndina. Mér fannst hún fín. Það spillti samt bíóferðinni að ca. mínútu eftir hlé (og hvað er með þetta hlé? Hvenær á að hætta þeim andskota?) var myndin stöðvuð vegna þess að textinn hafði dottið út og ljósin í salnum kveikt. Eftir heillangan tíma fór myndin aftur í gang en þá sá maður líka yfir allan skjáinn tölvuna sem stýrir textanum endurræsa sig. Fullt af hornklofum og dos skipunum var þannig varpað yfir hinn nýfædda Darth Vader að fremja íllskuverk. Í ofanálág gleymdist að slökkva ljósin aftur. Eftir fimm mínútum gáfumst við upp og Jonni fór fram og benti bíófólkinu á það. Soldið leim að ekki sé fylgst betur með því hvað er að gerast í salnum þegar maður er búinn að borga skiljónkall fyrir bíómiðann sinn.

Myndin sjálf var eins og ég sagði fín. En ég get ekki sagt að ég hafi eipað neitt yfir henni. Ég geyspaði meiraðsegja nokkrum sinnum yfir henni. Ég nefnilega sá ekki gömlu Starwarsmyndirnar fyrr en ég var orðin rúmlega tvítug. Afhverju veit ég ekki. Þetta er eitthvað sem ég hefði fílað. Ég bara missti einhvernvegin af því að sjá þær. Þannig að þótt mér finnist þær bráðskemmtilegar þá tengi ég ekki við þær neinar bernskuminningar né heldur sé þær í gullnum ljóma eins og flestir virðast gera. Sem lætur mér oft hreinlega líða eins og ég hafi misst af einhverju. Eflaust get ég gert úr því stórt vandamál á einhverjum sálfræðingssófa þegar ég kemst á miðaldrakrísuskeiðið...