Um daginn meðan ég var sem fótbrotnust las ég Da Vinci lykilinn. Ég hef ekki haft mikla trú á því að þetta væri góð bók, ég verð að játa að ég er haldin megnustu fordómum gagnvart bókum sem fara svona sigurför um allan heim og eiga að lyfta hulunni af leyndardómum og vera sagnfræðilega áreiðanlegar og allur sá djass. Sama gildir um stórmyndir af sama tagi. En, allavega, um daginn þegar ég lá upp í rúmi í fýlu yfir því að vera fótbrotin þá lá Da Vinci lykillinn á náttborðinu og ég ákvað að það að renna í gegnum hann hnussandi yfir því hvað höfundurinn færi frjálslega með staðreyndir, kenningar, dulspekihugmyndir... væri svosem ágætis skemmtun. Svo las ég bókina í tveim góðum atrennum.

Núna búist þið líklega við því að ég éti ofan í mig fordóma mína og lýsi því yfir að lykillinn sé frábær bók. Það er hún hinsvegar ekki. Hún er annað hvort illa skrifuð eða illa þýdd og persónurnar eru grunnar. Auk þess fer hún ansi geyst í samsæriskenningum af öllu tagi. Da Vinci lykillinn er eiginlega bara frekar mikið drasl.

Það að bókin gerðist í París dugði hinsvegar fyllilega til þess að ég nennti að spæna í gegnum hana. Ég er sökker fyrir bókum og kvikmyndum sem gerast í París. Elska bækur og kvikmyndir sem gerast í París og fæ unaðshroll niður bakið þegar sögupersónur ganga götur sem ég þekki eða drekka kaffi á kaffihúsum sem ég hef komið á.

Um daginn þegar við fórum í bíó var verið að auglýsa að Da Vinci lykillinn yrði í bíó í maí 1996. Öhm... ég meina 2006. Ég var ekkert sérstaklega upprifin.