* * *

Dans hinna dauðu - Hrifla um ljóðabókina Sirkus

Sirkus er ljóðabók eftir Óttar Martin. Hún er gefin út af Níhyl og eru eintökin númeruð. Mitt eintak er númer 51 og mér finnst skemmtilegt að hugsa til þess að höfundurinn hafi kannski sjálfur númerað eintökin. Kápan er þrílit, ljósblá, dökkblá og gul. Titilletrið minnir mig á barnabækur sem ég las fyrir langa löngu. Þetta er víst önnur útgáfa kápunnar þótt þetta sé aðeins fyrsta útgáfa bókarinnar.

Innihald bókarinnar er stórskemmtilegt. Það er langt síðan ég hef gleypt ljóðabók í mig af jafn miklum spenningi og ákafa. Efnisviðurinn er að vísu afskaplega ófyndinn en hann er settur fram í stórkarlalegum gálgahúmorrsstíl. Óhugnaðurinn keyrir svo úr hófi fram að hann kallar fram taugaveiklunarhlátur og við lesturinn varð mér hugsað til bæði John Waters og George Romero. Ljóðin gerast öll í Reykjavík á tímum plágunnar og er raðað þannig að þau drífa frásögnina af þessum síðustu dögum siðmenningarinnar áfram. Dómsdagur er í nánd, útlimir hrynja af fólki, fínar frúr gubba blóði, feður drepa dætur sínar með exi svo þær þurfi ekki að þjást, presturinn aflimar sjálfan sig svo hann láti ekki undan lostugum hugsunum. Sumir flýja, fela sig, reyna að sleppa undan plágunni. Aðrir leita á náðir gvuða eða geðveiki. Mun fleiri stíga þó danse macabre á skemmtistöðum borgarinnar, reynir að drekka, dópa og ríða eins mikið og mögulegt er áður en plágan breytir þeim í mávafæðu. Milli spjalda bókarinnar hringsnýst þó ekki bara ógeðissirkusinn því það eru margar áhugaverðar athugasemdir faldar undir öllu gorinu og Martin hefur greinilega skoðanir á því samfélagi sem við lifum í.

Að lokum má nefna að bókin er skemmtilega myndskreytt og eru myndirnar í raun hluti af ljóðunum. Oft ljúka þær hálfsagðri setningu, stundum bæta þær við þá mynd sem ljóðið dregur upp. Mér fannst það sniðugt.