Í dag fór ég óvenjuseint út úr húsi og var því að hjóla fram hjá Hafnarhúsinu um tíuleytið. Á mánudögum er ókeypis. Ég steig því af hjólinu og lét það eftir mér að skoða yfirstandandi sýningar og kom mjög ánægð út.

Gabríela Friðriksdóttir sýnir Versations / Tetralógía í stóra salnum á jarðhæðinni. Ég hef verið hrifin af teikningunum hennar en ekki náð að tengja við það af gjörningunum hennar sem sjónvarpið hefur veitt inn í stofu til mín. Í Hafnarhúsinu er hinsvegar mikið lagt í alla umgjörð utan um vídeóupptökur af gjörningunum þannig að í stað þess að furðuheimurinn hennar sé truflaður af fermingarmyndinni ofan á sjónvarpinu stígur maður inn í framandi heim þar sem allt gæti eins verið mögulegt.

Ég hafði mjög gaman af verkum Gabríelu. Gjörningarnir voru ótrúlega ævintýralegir, eiginlega minntu þeir mig á þýsku búningaþjóðsagnamyndirnar sem voru stundum í sjónvarpinu þegar ég var lítil. Þessar myndir voru dimmar og drungalegar, fullar af hættulegum hlutum og söguþráðurinn var það flókinn og ódisneyvæddur að maður þurfti að hafa sig allan við að fylgjast með því hvað var að gerast. Stundum er það einmitt soldið gott, að vita ekki alveg hvað er að gerast, að fylgjast bara með og bíða eftir því að atburðarásin verði kunnugleg. Fyrir utan það að fíla þessi ókunnugu ævintýri í botn var ég líka mjög hrifin af því hvað umgjörðin var þjóðleg. Svo þjóðleg reyndar að hún angaði af íslenskum sveitum! Sem var soldið spes.

Á eftir hæðunum eru til sýnis verk eftir Kristínu Eyfells og John Coplans. Verk Kristínar eru stór málverk, andlitsmyndir af frægu fólki jafnt sem ófrægu. Í bæklingnum las ég að hún hefði svo til aðeins málað verk af þessu tagi og hefði ekki byrjað á því fyrr en á efri árum. Framan af ævinni var hún bissnesskona. Í bæklingnum er líka gefið í skyn að verk hennar hafi ekki hækkað í verði við andlát hennar og að aðrir listamenn og gagnrýnendur hafi ekki talið hana merkilegan listamann. Hvað sem því líður fannst mér myndirnar hennar skemmtilegar, mun skemmtilegri og mun betur til þess fallnar að vekja með manni nýjar hugrenningar en ljósmyndir John Coplans sem voru til sýnis í salnum til hliðar. Hér er um að ræða samsettar ljósmyndir af hans eigin líkama þar sem mismunandi líkamshlutar mynda nokkurnvegin þríhyrningslaga skúlptúra. Hugmyndin er soldið smart en of unnin, of fáguð. Ég fann mig ekki knúna til að staldra lengi við í þeim sal. Coplan á það reyndar sameiginlegt með Kristínu að hafa ekki gerst listamaður fyrr en vel var liðið á fullorðinsár hans. Hann var mun þekktari sem sýningarstjóri og listgagnrýnandi og ljósmyndir hans þóttu, þegar þær loksins litu dagsljósið, jaðra við að vera ósmekklegar. Enda hrýs okkur líklega flestum hugur við sérhverri áminningu um það að við munum öll hrörna og visna.

Að lokum rölti ég í gegnum hinn fasta lið sem Erró salurinn er. Hann var reyndar með skásta móti núna, verið er að sýna verk frá námsárum Erró og mörg þeirra finnst mér afar flott. Ekki það að mér finnist nýrri verkin hans ekki flott líka en þau eru einhvernvegin löngu hætt að vekja neinar tilfinningar með mér.

Ég mæli með heimsókn í Hafnarhúsið. Sýning Gabríelu stendur til 6 mars en sunnudagurinn 26. febrúar er síðasti séns til að sjá málverk Kristínar.