Feardotcom er ekki besta mynd sem ég hef séð. Engu að síður hélt hún athygli minni frá upphafi til enda, huganlega af öllum röngu ástæðunum. Myndin nefnilega virkar ákaflega lagskipt og hvert lag er eins og tileinkað mismunandi þemum. Myndin sveiflar manni frá Ringupælingum yfir í Poe og til baka yfir í Hellraiser og 13du hæðina. Á útgáfunni sem við keyptum er jafnvel að finna ónotað atriði sem öskraði á mig að leikstjórinn fílaði Jeunet og Caro. Í mínum augum var þetta kostur, ég hafði gaman af því að reyna að greina mismunandi vísanir, ómeðvitaðar eður ei. Söguþráðurinn hinsvegar leið mikið fyrir það hvernig myndin virkaði eins og eitthvað cut and paste bestoff af uppáhaldsmyndum leikstjóran og ég skil vel ef þetta einkenni á myndinni hefur fengið flesta þá sem ekki hafa gaman af því að spá í hryllingsmyndir til þess að rífa hár sitt og slíta eða sofna af leiðindum. Leikararnir voru auk þess flestir frekar off, ég hafði það á tilfinningunni að öllum nema Natöschu McElhone hundleiddist. Sem mér aftur fannst skemmtilegt en væntanlega mörgum öðrum leiðinlegt. Lúkkið á myndinni hinsvegar var flott.

En hvað um það. Nú að því sem ég hafði gaman af á réttum forsendum. Númer eitt: þetta er ein af fáum myndum sem hafa almennilega kvenhetju og fyrir það fá þeir stóran plús. Hún einfaldlega tuddaðist í gegnum allan söguþráðinn, vissi hún þyrfti að spila leikinn til enda og bjargaði málunum af miklum pirringi yfir því að hafa flækt sig í óhuggulegheitunum. Á meðan lék Stephen Dorf hlutverk varnarlausa ástarviðfangsins sem var svo kjánalegur að leika sér að eldinum. Sem var í upphafi ekki ljóst að myndi gerast, þegar hann heimsótti óttasíðuna var jú búið að búa áhorfendur undir að það yrði hann sem myndi fylgja málunum eftir þar sem hann átti fornra saka að hefna gagnvart þeim sem við héldum að væri illvirkinn. Mér fannst það skemmtileg barbabrella.

Númer tvö: myndin gengur út á hörmuleg örlög þeirra sem kaupa sér aðgang að vefsíðu þar sem hægt er að horfa á splatter í beinni. Bölvunin á sér stað í gegnum svipað ferli og í Ringu, í gegnum sjóntaugina eiga illir andar greiða leið gegnum sjóntaugina að sálinni. Sem er gömul og gild lógík sem ef til vill á betur við í dag en nokkurntíman áður. Svo fannst mér skemmtilega einfalt hvernig blæddi úr augunum á áhorfendum áður en þeir dóu úr hræðslu. Restin af plottinu er svo auðvitað helvítis þvæla en hin undirliggjandi lógík fannst mér nógu áhugaverð til að keyra myndina áfram.

Myndin fær 3 hauskúpur af 5. Þá fyrstu fyrir flott lúkk, hina næstu fyrir flottar pælingar á stangli í bland við klassískar klisjuvísanir og þá þriðju fyrir þær sakir að líkamsleifarnar sem við sjáum á verkstæði vonda mannsins eru hvorki gúmmí, leir né latex heldur alvöru líkamspartar af vinnustofu doktors Von Hagen. Hið síðarnefnda er, ef þið dokið við í örstund og veltið því fyrir ykkur og setjið í samhengi við pælingarnar um það hversu illa það fari fyrir þeim sem njóti þess að horfa á sundurbútuð lík, jafnvel fjórðu stjörnunnar virði.