Núna ætla ég að vera leiðinleg og þusa yfir því hvernig vel meinandi fólk sem talar um kynferðismál þarf alltaf að tapa sér í spenningi yfir hinu æsilega og hvernig þetta sama vel meinandi fólk, með því að trúa því eins og nýju neti að hið æsilega sé algengt, normalíserar hið æsilega og beinir kastljósinu frá öðrum hlutum sem eru algengari en alveg jafn skaðlegir og sorglegir. Ég vara við því að hér er mikið nöldur framundan og fúlar og bitrar endurtekningar á því sem nú hefur þegar verið sagt.

Ég las nefnilega í Fréttablaðinu í morgun enn einn aðilann sem gefur sig út fyrir (Jájá, hann er með próf en próf ein og sér jafngilda ekki skynsemi.) að hafa vit á félagsfræði og samfélagi, skrifa um það að klámvæðingin væri að fara með ungu kynslóðina. Svo tuggði hann og spýtti fram gömlu góðu siðferðispaniktuggunni um klámpartíin þar sem unglinsstelpur þurfa að totta eldri stráka til að komast inn og jaríjaríjarí. Auðvitað eiga svona hlutir sér stað. En það að þetta sé blákaldur raunveruleiki íslenskra unglinga í dag er firra. Með því að tala um þetta sem raunveruleikann er hinsvegar mun auðveldara fyrir samfélagið að loka augunum fyrir öðrum hlutum sem hafa skaðleg áhrif á kynfrelsi og kynvitund unglinga. Ég meina, ef unglingurinn manns er ekki að totta sig inn í sexpartí þá getur maður dregið andann rólega yfir að allt sé í lagi. Er það ekki?

Ég fór á fyrirlestur um daginn á vegum RIKK þar sem kona sem er doktor við Háskóla Íslands útmálaði sig um samnorræna rannsókn sem var framkvæmd meðal íslenskra unglinga nýlega. Rannsóknarefnið var klám og viðhorf til þess. Fyrir utan almenna sleggjudóma og fordóma í garð samkynhneigðar (Mín innri lesbía bölvaði því að hafa ekki kókdós eða eitthvað til að henda í hausinn á frú doktor, jafnvel strokleður hefði dugað til að fá útrás.) úttalaði hún sig um það að það jaðraði við að vera orðið almennt heilsufarsvandamál að grunnskólastúlkur létu ríða sér svo illa í rass að þær gætu ekki mætt í skólann vikum saman á eftir. Auðvitað er þetta djúsí saga um það hversu versnandi heimurinn hefur farið en mér var bent á það, vantrú minni á faraldurseðli þessa vandamáls til stuðnings, að væri vandamálið raunverulega jafn algengt og vel meinandi fólk vill vera láta þá væru til (svona áverkar heita jú eitthvað á latínu og latínu er hægt að telja.) tölur um skráðar komur sjúklinga af þessum völdum og það væri hægt að taka þær saman eins og tölur yfir tilkynntar nauðganir og annan hroðbjóð og meta umfang vandamálsins. Mig rennir í grun að mögulega, rétt svo mögulega sé ástæða þess að fólk sem á að vita betur haldi sögunni af farlama unglingsstúlkunni svo á lofti hugsjónalegs eðlis, að verið sé að nota hræðslutaktík í stað þess að tala um raunverulegar ástæður þess að óþroskaðir unglingar ættu ekki að finna sig knúna til að fara í gegnum kynlífsathafnirnar allar frá A til Ö fyrir fermingu. En jafnvel vel meinandi fólk ætti að vita að hræðslutaktík bjargar hlutfallslega færri en upplýst umræða.

Ég las líka í mogganum áðan að frasinn á að nauðga í kvöld? sé hafður í flimtingum hægri og vinstri á íslenskum bloggsíðum. Google fann við leit að þessum frasa ekkert dæmi um það en fullt af dæmum um fólk að fordæma nauðganir. Sem þýðir að væntanlega hefur þessi frasi komið fyrir á einni, kannski tveim eða þrem lítið linkuðum bloggsíðum heimskra fífla en náð á einhvern hátt athygli vel meinandi fólks. Sem núna úttalar sig um það í Mogganum að svona tali unga fólkið nú til dags og að sjálfsögðu mun í kjölfarið fullt af fíflum taka þennan frasa upp og normalísera hann. Í staðinn fyrir að athyglinni sé beint að einhverju minna æsilegu en meira sorglegu eins og tildæmis því að kaldhæðnir brandarar um nauðganalyf þykja almennt fyndnir, sérstaklega meðal ungra karlmanna. (Ég hef reyndar orðið vör við það í gegnum eigin óvísindalegu observasjónir að eldri karlmönnum finnst nauðganir ekki alveg jafn hrikalega fyndnar og þeim yngri og mig grunar að það sé vegna þess að um þrítugt þekkja yfirleitt flestir persónulega einhvern sem hefur verið nauðgað.)

Þetta eru bara þrjú dæmi af mörgum sem hafa pirrað mig undanfarnar vikur. Mamma mín mun fá hland fyrir hjartað ef ég skrifa fleiri dónaleg orð hérna svo að þau verða að duga. En ég get ekki að því gert að velta því fyrir mér hvort að fókusinn á extrím dæmin og normalísering þeirra í ímyndun almennings sé ekki á kostnað algengari og meira óspennandi vandamála. Hver nennir enda að ræða um það hvernig hægt sé að hjálpa unglingsstúlkum og piltum að setja mörk og uppgötva sig sem kynverur á ánægjulegan og heilbrigðan hátt þegar við getum smjattað á hugsunum um unglingsstúlkur á hnjánum að borga sig inn í partí farlama af endaþarmstískumökum? Og hvernig getum við tekið það alvarlega sem vandamál að a.m.k. fyrstu 5 ár kynlífsreynslu flestallra einkennist af óöryggi og bráðræði, ósögðum neijum og óúttöluðum löngunum og tilfinningum þegar hausinn á okkur er lamaður af barnahópsexklámmyndum sem gera almenning jafnt sem menntafólk blindað af æsifréttafíkn?

Ég er að hugsa um að hætta að hafa áhuga á samfélagi og menningu því heimska og skammsýni fólks kemur mér alltaf í jafn mikið uppnám.

Að lokum langar mig að geta þess að skilgreining Moggans á misneytingu er sem svo hljóðar: Skv. lögum er það misneyting þegar karl notfærir sér bágt ástand konu, t.d. áfengisdá, til þess að hafa við hana samræði. Ég gæti sagt ótal lélega brandara um þessa túlkun Moggans á lagalegri skilgreiningu á misneytingu en ég er hrædd um að þeir væru allir í grunninn ósmekklegir og líklegir til að misbjóða fullorðnu fólki.