Ég kom heim rétt rúmlega sex í gærkvöldi, örþreytt eftir daginn eins og vanalega. Á planinu var að knúsa músirnar og slaka á í freyðibaði til að ég gæti notið kvöldsins almennilega. En, rétt eins og ég hafði gleymt símanum heima um morguninn uppgötvaði ég að lyklarnir voru sömuleiðis læstir inni í íbúðinni.

Hér er vert að taka það fram að ég er ekki nægilega skipulögð til þess að hafa aukalykil geymdan fyrir mig í hverfinu. Á því verður gerð breyting prontó!

Ég hringdi í lásasmið og það tók þá tvo tíma að koma. Á hékk ég í stigaganginum, las blöðin þrisvar, spjallaði við nágrannana, pússaði skóna mína, tók til á stigapallinum og varð sífellt pirraðri og pirraðri og óþolinmóðari og að lokum of sein á veitingahúsið. Þegar lásasmiðsdrengurinn kom að lokum átt ég erfitt með að láta pirringinn ekki í ljós en reyndi samt að halda í mér af því hann var virkilega vandræðalegur þegar hann sagði mér frá því að þeir hefðu lent í ófyrirséðum vandræðum með verkið á undan. Og reyndar gufaði pirringurinn alveg upp þegar hann svo sagði að ég fengi opnunina bara ókeypis í sárabætur fyrir biðina. Það kostar nefnilega alveg blóðugan sexþúsundkall að láta opna fyrir sér þegar maður kjánast til að læsa sig úti.

Reyndar ætti ég að vera með afsláttarkort hjá þeim. Ég nota þjónustuna yfirleitt árlega.

Restin af kvöldinu var svo tóm sæla. Ég náði að vera komin niður á Einar Ben aðeins hálftíma of seint sem reyndist vera innan marka því öðrum úr hópnum hafði líka seinkað. Kvöldið leið svo við spjall og sjöréttaða máltíð sem m.a. innihélt hörpudisk, lambafile, saltfisk, lambacarpaccio, osta og skyrcrème brûlé. Ég kom heim til kattanna minn pakksödd, kát og örlítið tipsí og í morgun var ég hreint ekki jafn örmagna og ég er búin að vera alla vikuna. Mögulega þýðir það að ég þurfi bara að fara á fín veitingahús á hverju kvöldi í viku eða svo til að ná að braggast alveg eftir veikindin?