Í nótt dreymdi mig stóra loðna köngurló. Hún hafði skriðið upp í munninn á mér meðan ég svaf og í draumnum vaknaði ég með hana hálftuggna uppi í mér. Ég reyndi og reyndi að spýta henni út úr mér en hún var límkennd og seig og ég var lengi að losna við tætlurnar af henni út úr mér. Innyflin voru hvað verst, þau flutu um munninn á mér, lítil og hörð eins og grænjaxlar. Við þessi ósköp öll vaknaði ég svo loks til raunveruleikans og var þá búin að slefa og tuffa út allann koddann minn og hægri öxl.

Það síðasta sem gerðist í draumnum áður en ég gleypti köngurlóna var að ég var í heitu keleríi við sætan strák. Eflaust má leggja út af atburðarás draumsins á ýmsan freudískan hátt.