Fyrir nokkrum dögum báru nágrannar mínir, þau Bryndís og Garðar, út dreifibréf í húsin sem umlykja stíginn á milli Seljavegs og Framnessvegar. Í bréfinu voru íbúar hvattir til þess að koma út á laugardag og taka til á stígnum og í görðum. Þegar ég leit út um gluggann í hádeginu í gær var auðvitað ekkert að gerast. Um eittleytið sá ég hinsvegar Bryndísi og Garðar og annað fólk úr húsinu þeirra farið á stjá og ákað að drattast út. Og eftir því sem leið á daginn fjölgaði fólki og sólin braust fram úr skýjunum. Garðarnir voru hreinsaðir, stígurinn snyrtur og sópaður, málað yfir veggjakrot og sumir klifruðu upp í stiga og söguðu brotnar greinar af trjám. Nágrannar töluðu saman og kynntu sig, spurðu út í móttökuskilyrði sjónvarpsútsendinga, ástand frárennslislagna og yfirstandandi framkvæmdir í hinum og þessum húsum. Þeir sem lengst hafa búið við stíginn sögðu sögur af horfnum nágrönnum og útskýrðu hvernig garðar og hús litu út fyrir löngu. Einhver kom með kerru og rusl og drasl var flutt á Sorpu í akkorði. Annar bar út á stíginn garðborð fullt af gosi og sætindum til að hressa mannskapinn við. Þriðja húsið reddaði stærsta kolagrilli sem ég hef séð og um sjöleytið var fírað upp í því og haldin þrjátíu manna grillveisla í skjólgóðum garði. Þaðan fór ég í bjór og eplasnafs í húsi á Framnesveginum og kom ekki heim til mín fyrr en tvö. Í morgun leit ég út um gluggann og í stað þess að sjá unglingsstúlku ganga stíginn vissi ég ekki aðeins hvað hún heitir og hvar hún býr heldur kann ég líka deili á foreldrum hennar og veit að þau eru frábærir nágrannar.