Áðan bræddi ég piparbrjóstsykur saman við vatn og sauð blönduna þangað til hún var orðin að leðju. Leðjunni smurði ég svo á hamborgara ásamt heimagerðri wasabidressingu, spínatlaufum og rauðlauk. Innblásturinn var grein í einhverju blaðanna í vikunni þar sem sagt var frá piparbrjóstsykurborgara á snobbbúllunni Brons. Þetta var alveg þokkalega nammigott og ég er eiginlega soldið spennt að prófa þessa sósu með t.d nauta- eða hrossalundum.

Annars hefur þetta verið ágætis Hvítasunnuhelgi. Föstudagskvöldinu eyddi ég í leikhúsi þar sem við Katla sáum Engispretturnar eftir serbnesku skáldkonuna Biljana Srbljanovic. Það var stórkostlega vel heppnuð leikhúsferð þar sem allt; sagan, leikur, sviðsmynd og tónlist svínvirkaði og small saman eins og púsluspil! Í dag las ég svo viðtal við leikstjórann sem dýpkaði upplifanina enn fremur. Svo kíktum við á Boston þar sem við rákumst á fólk yfir tveim rauðvínsglösum áður en við tókum þá skynsamlegu ákvörðun að fara bara heim til að geta staðið undir þeim verkefnum sem okkar biðu á laugardeginum.

Ég eyddi laugardeginum á málþingi um neftóbaksfræði í Landsbókasafni. Ég hafði á síðustu stundu verið beðin um að halda þar lítið erindi sem ég og gerði. Ég held það hafi lukkast ágætlega að vekja áhuga viðstaddra á Miðstöð munnlegrar sögu og á möguleikum munnlegra heimilda. Um kvöldið var Sólveig svo sæt að bjóða mér í mat. Hún framreiddi gæsalifrarkæfu með fíkjum, lambabóg og meðlæti ásamt klikkuðu rouille og súkkulaðirommmús í eftirmat. Saman fórum við Sólveig og Heimir svo í partí til demónsins Arnars. Þaðan á Boston og fleiri bari. Daginn eftir vaknaði ég þunn klukkan níu og lagði af stað upp í Borgarnes í lambalæri til mömmu. Mamma hló að mér og sagði að mér væri nær. Amma aftur á móti hafði þó nokkra samúð með mér.

Í gærkvöldi horfði ég á The Price of Milk sem er skrýtnasta rómantíska gamanmynd sem ég hef séð. En þó mjög sæt. Svo horfði ég á Beyond the Valley of the Dolls.. Mér finnst eiginlega nauðsynlegt að horfa reglulega á þá mynd og ég hef skrifað um það hvað soundtrakkið úr henni er fáránlega flott en afhverju maður þarf að aðgæta hvaða útgáfu þess maður kaupir. Kalli sem var líka þunnur horfði með mér. Hann kom með kók og súkkulaði og við gófluðum í okkur risastórri skál af poppkorni.

Í Finnlandi pantaði ég mér undarlega samsetta pitsu á þeim forsendum að enginn veitingastaður myndi bjóða upp á slíkt stöff ef það væri ekki gott. Í dag beitti ég sömu röksemdafærslu á pólskan rúgbrauðsgosdrykk sem var til sölu í pólsku kjörbúðinni í Kolaportinu. Það var afar slæm ákvörðun.