Fjarverandi systrunum til heiðurs horfði ég í gær á mynd um framakonuna Elsu. Síðast þegar ég sá hana var hún yfirmaður í SS sveitunum. Í þetta sinnið var hún kvennabúrsstjóri í ónefndu arabaríki. Myndin var mun betri en ég hafði búist við, hún hafði alveg þokkalegan söguþráð og endirinn var skemmtilega andstyggilegur. Það er hinsvegar ljóst að kvikmyndagerðarmönnum leyfðist einu sinni ýmislegt sem þrátt fyrir alla klámvæðingu myndi aldrei leyfast í dag.

Í kvöld mun ég fara enn einu sinni á Santa Maria. Tilefnið er kvöldverður og samdrykkja fráfarandi stjórnar Reykjavíkur Akademíunnar ses. Ég var búin að gleyma því, þangað til bara núna í morgun að ég væri að fara. Í gærkvöldi sat ég hinsvegar heima og lét mig dreyma um Santa María nachos. Ég held að þeir sáldri heróíni yfir matinn, svo ávanabindandi er hann!