Hádeginu í gær eyddi ég í Hólavallagarði. Þar leiddi vinkona mín Sólveig Ólafsdóttir rúmlega 60 manna hóp um garðinn og skýrði frá sérkennum garðsins og sögu. Við heyrðum um mann hvers seinni kona gróf eins langt í burtu frá fyrri konu hans og hægt var, um vökumenn og vökukonur, skoðuðum hvar líkhúsið stóð, fræddumst um fjöldagrafir og grafhýsi og heyrðum af því á hversu margvíslegan hátt og af hversu margvíslegu fólki garðurinn er notaður. Heimir Janusarson, garðyrkjufræðingur per excellence og aðstoðargarðyrkjustjóri Kirkjugarða Reykjavíkurprófastdæma greip svo öðru hvoru hljóðnemann af Sólveigu og sagði okkur frá athuglisverðum plöntum og trjám. Þetta var afskaplega gaman og ekki var veðrið af lakara taginu. Mér fannst beinlínis erfitt að fara aftur inn í hús eftir svona indælt hádegi.

Þið sjáið hvað þetta var indælt...