Í dag þegar ég kom heim voru örlög mín ekki lengur flúin og ég neyddist til að taka til. Ég ryksugaði. Ég skúraði. Ég gekk frá drasli. Ég braut saman föt. Ég djúpryksugaði kattahárin úr sófanum. Ég ryksugaði alla sófapúða í sama tilgangi. Ég fór út með öll teppi og mottur og hristi. Ég þreif kattakassann. Ég þreif klósettið. Ég gekk um húsið með tusku og þreif ryk og bletti.

Svo verðlaunaði ég mig með góðum kvöldmat og litlu rauðvínsglasi. Á meðan ég þreif og bölvaði því hvað mér finnst stundum ógeðslega leiðinlegt að þrífa hafði ég nefnilega bakað eggaldinsneiðar í ofni þar til þær voru mjúkar og sætar. Ofan á þær hrúgaði ég salsa úr sólþurrkuðum tómötum, steinselju, smá pestói og púrrulauk.

Ég hef annars hafið nýjan og spennandi feril sem útburður hjá Morgunblaðinu. Í morgun vaknaði ég því klukkan fimm mínútur í sex og dró blaðakerru um hverfið. Korter í sjö var ég komin heim, fór í sturtu, lagaði latte, ristaði brauð, klóraði Blixu á bak við eyrað og las blöðin. Svo valdi ég mér samstæð föt til að fara í í vinnuna í staðinn fyrir að láta mér nægja að veiða flíkur upp af gólfinu og nota svitalykt/ekki svitalykt kríteríuna. Ég var svo mætt í vinnuna rétt rúmlega átta. Og nei, ég er ekki að ljúga.