Ég var svosem aldrei búin að segja ykkur frá Helsinkiferðinni minni svo að ég ætla að sýna ykkur nokkrar myndir frá henni. Tilefni ferðarinnar, eins og þið munið kannski, var ráðstefnan Nordic Alcohol and Drug researcher's Assembly. Þar hélt ég erindi og kynnti niðurstöður rannsóknar sem ég vann með Hildigunni Ólafsdóttir. Rannsóknin snerist um það hvaða gildi næturlífið og vínveitingastaðirnir hafa í lífi ungs fullorðins fólks. Hún verður birt í 51sta tímariti NAD sem verður temarit helgað rannsókn okkar og sambærilega unnum rannsóknum um sama efni frá hinum Norðurlöndunum. Ráðstefnan var mjög skemmtileg og fjölbreytt enda var hún ekki bundin einu tema heldur gekk út á að kynna nýjustu rannsóknir. Það var líka áhugavert að kynnast því hversu fjölbreyttur sá hópur fólks sem fæst við skandinavískar áfengisrannsóknir er og bakgrunnur fræðimannanna ólíkur. Ég hitti heilmikið af heillandi fólki þarna. Svo var staðsetningin líka frábær, hótelið var í skóglendi niðri við sjó. Fyrsta kvöldið var sánupartí og ég lét mig hafa það að hlaupa eftir þessari bryggju og busla í Finnlandsflóanum. Sem var jafnskemmtilegt og það var kalt.

Restina af tímanum í Finnlandi dvaldi ég hjá Tötju vinkonu minni. Hún býr í úthverfi sem heitir Malmi. Það er ólíkt miðbæ Helsinki og frekar smábæjarlegt. Ég skoðaði Helsinki samviskusamlega vopnuð nördalega menningarsagnfræðilegri ferðahandbók sem samstarfsfólk mitt hafði verið svo elskulegt að gefa mér í þrítugsafmælisgjöf.

Ég heimsótti líka finnsku þjóðfræðastofnunina þar sem ég skoðaði mig um sem gestur Miðstöðvar munnlegrar sögu og tók viðtal fyrir Sögu við Ullu-Maiju Peltonen, finnska fræðikonu sem hefur unnið mikið og merkilegt starf með munnlegar heimildir. Ég hafði hitt hana stuttlega áður, á norræna sagnfræðiþinginu 2007 þar sem við héldum erindi í sömu málstofu, og það var mjög gaman að fá tækifæri til að spjalla við hana vítt og breitt um sagnfræði og munnlegar heimildir.

Myndin hér að ofan er tekin í Katanjokka hverfinu. Þegar ég kom fyrst til Helsinki gengum við Sigga stuttan spöl inn í þetta hverfi. Okkur fannst það sérstaklega fallegt og húsin ævintýraleg. Í þessari heimsókn tók ég mér góðan göngutúr um þessar götur. Þegar ég fletti ferðabókinni minni um kvöldið komst ég að því að einmitt hér er múmínmamman Tove Janson alin upp. Sem mér fannst ekki skrýtið því ég get svoleiðis svarið það að ég sá húsið í múmíndal speglast í einum glugganum.

Í fríhöfninni í Helsinki getur maður keypt niðursoðið bjarndýrakjöt. Til þess að mega flytja góðgætið út fyrir EU þarf hinsvegar leyfi frá Finnsku umhverfismálastofnuninni. Ég hafði ekki slíkt leyfi og varð því að láta mér nægja að kaupa hreindýrasalamí.

Ég heimsótti mjög skemmtilega sýningu í Hakasalmi Villa. Hún bar yfirskriftina Alvöru borgari. Var þar annars vegar fjallað um þróun borgaralegra réttinda hinsvegar hina ýmsu þjóðfélagshópa og hvernig samfélagið og yfirvaldið hefur í gegnum tíðina mætt þörfum þeirra. Sýningin var afar skemmtileg hvað framsetningu varðar og eitt trikkið sem notast er við er að leyfa gestum að setja sig í spor fólksins sem fjallað er um. Hér að ofan sjáið þið hvernig ég tek mig út sem kvenkyns vistmaður á geðveikrahæli fyrir hundrað árum eða svo.

Zetor er fyndinn staður. Í stað túristanna sem ættu með réttu að vera í meirihluta eru það miðaldra Finnar sem eiga staðinn. Karlmennirnir halla sér þungbrýndir með drykk í hendi upp að Zetor traktorum og fjósbásum, konurnar eru með blásið hár og flissa í vinkonuhópum. Tónlistin er Júróvisjóneitísdiskó í bland við finnskar dramasöngsperlur. Þegar líður á kvöldið fyllist dansgólfið af fólki sem dansar misvel. Staðurinn er í eigu Aki Kaurismaki. Hér að neðan er Tatja á Zetor en hún lét sig hafa það að fara þangað með mér.

Myndin hér að ofan er tekin í háskólabókasafninu sem eins og svo margt annað í Helsinki er hannað af Carl Ludvig Engel (1778-1840). Bókasafnið var opnað árið 1833 og er fyrirmyndin rómversku almenningsböðin sem reist voru í tíð Díókletíusar. Byggingin er þó töluvert tæknivædd á mælikvarða síns tíma, um húsið liggja pípur sem leiða loft sem hitað er í kjallaranum. Bókasafnið samanstendur af þrem stórum lestrarsölum, girtum rómverskum súlum og stórri kúpólu þar sem hringlaga hæðir raðast hver ofan á aðra og enda í grænu gleri. Ég gekk í heilan klukkutíma um safnið, þræddi svalir og útskorna tréstiga, hallaði mér fram af efstu hæðinni undir kúpólunni og lét mig svima.

-

Mér finnst lestarstöðin í Helsinki ferlega flott. Hún er hönnuð af Saarinen, Gesellius og Lindgren, arkitektum sem saman stofnuðu samnefnda arkitektúrstofu árið 1896 og voru gríðarlega áhrifamiklir bæði innan og utan Finnlands. Heimssýninganördar vita að finnski skálinn sem vakti athygli á heimsýningunni í París árið 1900 var þeirra verk. Fyrirtækið starfar enn í dag undir sama nafni, karlarnir hinsvegar liggja dauðir og grafnir og heimili þeirra hafa verið gerð að minningarsöfnum um verk þeirra.

Vinna við lestarstöðina hófst árið 1904 og var byggingu hennar lokið árið 1919. Innblásturinn kemur beint úr Kalevala en átti á sama tíma einnig að tákna hið nýja og nútímalega Finnland. Á kvöldin lýsast kúlurnar sem risarnir halda á upp. Á næturnar um helgar er svæðið í kringum lestarstöðina finnskt Austurstræti.

Það er hægt að skoða allar myndirnar sem ég tók hér