Ég er öll í blöðunum í dag. Ályktun Sagnfræðingafélags Íslands fær góða athygli í Mogganum og er það vel. Hinsvegar er það ekki alveg eins vel að nýjasta greinin mín á Hugsandi varð til þess að 24 Stundir hefur í dag og í gær verið að vekja athygli á vefsöfnun Landsbókasafnsins og á meðan fréttirnar af henni eru vel unnar er leiðari blaðsins í dag fyrir neðan allar hellur.

Ég nenni ekki að kvóta svona bull en leiðarinn gengur í stuttu máli út á það að líkja vefsöfnuninn við innrás í einkalíf fólks og er skrifaður í barnalandsæsingsstíl. Um það hef ég svosem bara tvennt að segja. Í fyrsta lagi þá er Landsbókasafn ekki eini aðilinn sem safnar vefsíðum. Það er gert af langflestum þjóðbókasöfnum heims og einnig á alþjóðlegum skala af Internet Archive. Þetta gerir Landsbókasafnið heldur ekki af einhverjum dyntum heldur vegna þess að alþingi telur efni birt á vef vera útgefið efni og setti sérstök lög um að þetta skyldi gert. Það er því frekar tilgangslaust að tussast út í Landsbókasafn. Mögulega myndi það skila betri árangri að fara með eggjabakka niður á alþingi. Nema hvað alþingi er víst í sumarfríi og ég býst við að allir verði búnir að gleyma þessu í haust.

Í öðru lagi þá finnst mér 24 Stundir hér vera að pissa í skóinn sinn. Svona málflutningur er nefnilega bara til þess fallinn að ég fari að veifa bendiputtanum og fjargviðrast yfir því að daglega birta fjölmiðlar, án þess að biðja leyfis, brot úr bloggum. Brotin eru slitin úr samhengi og eru oft síður en svo til þess fallin að vera bloggaranum til heiðurs. Þar sem öll dagblöð eru varðveitt, aftur samkvæmt landslögum, á Landsbókasafnu, vinna blöðin þannig sjálf markvisst að því að varðveita ritstýrða mynd af bloggurum landsins. Það kaldhæðnislegasta er að bloggstuldarhorn 24 Stunda birtist einmitt beint fyrir neðan leiðarann.

Reyndar er leiðarinn mjög tvístígandi. Annars vegar er kvartað undan árás á einkalíf fólks, hinsvegar er því haldið fram að það að ekki sé geymt nægilega mikið af bloggsíðum.

Góður maður sagði mér í morgun frá því að einn ritstjóra Morgunblaðsins hefði sagt um leiðaraskrif að stundum þyrfti maður að míga þótt manni væri ekki mál. Og það vill þannig til að mér finnst einmitt þesskonar hlandlykt vera af leiðara Gunnhildar Örnu Gunnarsdóttur.