Ég var með nokkrar kommur á laugardaginn og í óráðinu hringdi ég í mömmu mína og stakk upp á því að við undirbyggjum Strandaferðina síðar í sumar með því að taka þátt í Jónsmessugöngu Orkuveitu Reykjavíkur um Hengilssvæðið. Mamma sagðist ekki leggja í ferðina, gangan væri að kvöldi til og hún þyrfti að vakna snemma daginn eftir. Ég slapp þó ekki svo billega því að í mamma sendi einfaldlega fulltrúa í sinn stað. Því var það að í gærkvöldi þrömmuðum við Helga móðursystir mín upp um fjöll og firnindi, eftir snarbröttum fjallshryggjum, upp á hæsta tind Hengilsins, niður í dali og fram hjá hverasvæðum. Þegar við vorum komin upp í sirka 700 metra hæð umlukti okkur þykk þoka svo að hið rómaða útsýni af Vörðu Skeggja náði ekki mikið lengra en að anorakki næsta manns. Gönguferðin hófst klukkan átta að kvöldi til og var ekki lokið fyrr en rétt fyrir tvö um nóttina. Ég svaf illilega yfir mig í vinnuna í morgun. Skemmtanagildi ferðarinnar var þrátt fyrir harðsperrur þó ótvírætt og ég hlakka til næst þegar ég kemst að ganga á fjöll.