Um daginn drakk ég frekar gott vín. Montefalco Rosso frá Arnaldo Caprai en hann er staðsettur í Úmbría héraði Ítalíu, rétt suður af Toskana. Caprai stundar metnaðarfulla vínframleiðslu og hefur verið valinn framleiðandi ársins á Ítalíu af Slow Food samtökunum. Það var fjölskyldufyrirtæki Vín og Matur sem var svo indælt að senda mér flösku að smakka á. Og ég var eiginlega spennt. Því ekki aðeins finnast mér itölsk rauðvín góð heldur hef ég í mörg mörg ár snobbað alveg agalega fyrir öllu því sem fær samþykkisstimpil Slow Food samtakanna.

Ég þorði auðvitað ekki að bera ein þá ábyrgð að smakka vínið svo ég fékk Kalla og Kötlu til að aðstoða mig. Kalli var fenginn til að leika hlutverk vínvitans og hafði ýmis hugtök eins og eikarbragð og kattahlandslykt á reiðum höndum um leið og hann kom inn úr dyrunum. Katla aftur á móti spurði bara hvort við værum ekki örugglega með meira en eina flösku.

Ég tók fram búrgúndarvínglösin og við veltum því fyrir okkur í smástund hvort þau hentuðu ítölskum vínum. En vínið ilmaði vel og síðustu geislar kvöldsólarinnar vörpuðu fallega rauðum blæ á borðið í gegnum glösin svo að eitthvað var allavega að virka. Lyktin af víninu var mild og þægileg og það þurfi ekki mikið ímyndunarafl til að rifja upp mistur yfir hæðunum í Toscanahéraði fyrir mörgum árum. Bragðið var gott, eilítið rykugt en með fersku súru mótvægi. Eftirbragðið var þægilegt og létt.

Fyrra glasið drukkum við eitt og sér, afar spekingsleg á svip. Verandi almennilegur gestgjafi hafði ég hinsvegar verslað smá snarl með víninu. Persónulega fannst mér vínið kalla einstaklega vel fram bragðið af finnska havartigeitaostinum og það átti líka ágætlega við hreindýrapaté-ið. Mér fannst það hinsvegar síður passa við hreindýra salamípylsuna. Enda var pylsan bæði söltuð og reykt og líklega fær um að kæfa niður hvaða bragð sem er nema vodka. Það stöðvaði þó ekki Kötlu og Kalla sem hrúguðu einfaldlega ostinu, paté-inu og pylsunni saman á melba kex og toppuðu gjörninginn með lakkasultu. Ég góndi á í forundran og punktaði bak við eyrað að að vínið augljóslega gleddi ekki bara hjartað heldur fengi fólk greinilega til þess að gera furðulega hluti. Þau aftur á móti héldu því fram ég væri greinilega forpokuð og hrædd við nýjungar.

Eftir að hafa notið Montefalco flöskunnar gerðum við þau mistök að opna spænska ruddann sem var til frammi í eldhúsi. Það voru mikil mistök. Soldið eins og að borða sushi í forrétt og Varmahlíðapylsu með öllu í aðalrétt. Næst mun ég passa mig á því að hafa röðina öfuga. Að lokum ætla ég svo að sýna ykkur mynd af sérrétti Kötlu og Kalla.

Ég skora á Helgu Þóreyju, blaðakonu, veitingahúsarýni, málfarsfasista og sérlega meðvitaðan neytanda að taka við keflinu og smakka næstu flösku!