Í gærkvöldi reiddi Sigga fram ofnbakað spaghetti með ljúffengri ostasósu, kjúklingi og bökuðum paprikum. Ég hélt ég myndi deyja af sælu.

Eftir matinn horfðum við á Funny Games. Þema mánaðarins er greinilega síkópatar. Ég hafði gaman af myndinni enda er ég bölvað ódó. Sérstaklega hafði ég gaman af ósvífni leikstjórans þegar hann leyfði illmenninu að ávarpa áhorfendur beint. Sérstaklega þar sem hann rýfur múrinn til þess að minna okkur sem heima sitjum á að hey, þetta er það sem þið viljið sjá er það ekki? Þið sitjið hérna límd fyrir framan skjáinn að horfa á mig kvelja og pína þetta fólk? Haldið þið þau eigi sjéns á að lifa þetta af? Er það yfirleitt það sem þið viljið?

Myndin er endurgerð samnefndar austurrískrar myndar eftir Michael Haneke, þann sama og gerði La Pianiste. Kiddí bíónörd útskýrði fyrir okkur að endurgerðarrétturinn hefði strax eftir frumsýningu upphaflegu myndarinnar verið keyptur af stóru Hollívúdd kvikmyndaveri. Í samningnum var hinsvegar klausa sem kvað á um það að Hanake þyrfti að samþykkja leikstjóra endurgerðarinnar og svo fór að honum hugnaðist enginn þeirra sem stungið var upp á. Að endingu endurgerði hann því myndina sjálfur, ramma fyrir ramma. Hanake talar víst litla ensku þannig að það að vinna með honum var töluverð áskorun fyrir leikarana. Og ég veit ekki hvort það er því tengt eða ekki, en öll tjáning fer fram með svipbrigðum og líkamsbeitingu frekar en í gegnum samtöl og er mjög áhrifamikil.

Haneke hefur verið kallaður móralisti. Að mínu mati er þó mórall myndarinnar fyrst og fremst sá að vont fólk fílar metal.