Ég hef ekki mætt á borgarafundi. Ég hef ekki mætt á fundi Neyðarstjórnar kvenna. Ég hef ekki rutt úr mér galli á netinu. Ég hef í raun haldið mig fjarri öllum mótmælum og gat svarað neitandi með góðri samvisku þegar mamma spurði mig með ótta í röddinni hvort ég hefði nokkuð verið að grýta eggjum í Alþingishúsið hérna um daginn. Ég er reyndar skráð í nokkrar Facebook grúppur sem tengjast borgaralegu andófi en þó frekar fyrir kurteisissakir en vegna áhuga. Og ég hef verið að velta því fyrir mér afhverju ég sé ekki niðri á Austurvelli með öll mín egg í einni körfu. Afhverju ég, sem einhverntíman fyrir ekki svo löngu var svo óskaplega dugleg að tjá skoðanir mínar bæði á líkamlegan máta og með orðum og stóð jafnvel í því að skipuleggja andóf, hreyfi mig nú hvergi. Og eftir heilmikla naflaskoðun hef ég komist að þeirri niðurstöðu að þessi dofi er líklega mín ómeðvitaða leið til þess að takast á við ástandið.

Ég er ekki reið, ég er sorgmædd. Stundum er ég hrædd og kvíðin. Og því svartara sem ástandið verður því erfiðara á ég með að hugsa það, því hræddari verð ég við að gera útreikninga og hugsa hlutina fram í tímann.

Mig langar mest af öllu að geta leyft mér að búa bara til virki úr stólum, púðum og teppum í stofunni minni, skriðið með vasaljós inn í rökkrið og nartað í múmínálfakex. Mér finnst erfitt að fara á fætur á morgnana.

Ég hef áhyggjur af eigin fjármálum. Rekstrarkostnaðurinn af íbúðinni minni er rokinn upp í 170 þúsund krónur á mánuði. aðallega vegna svo kallaðs námslokaláns sem ég tók til að brúa bilið við íbúðakaup fyrir tveim árum. Það virkaði voða sniðugt þegar ég tók það, díllinn var sá að fyrstu tvö árin greiddi maður bara vextina en ekki af höfuðstólnum. Og ég hugsaði með mér að þetta yrði ekkert mál, eftir tvö ár yrði ég í góðri vinnu og mögulega ætti ég maka sem gæti borið byrðarnar með mér? En um mánaðarmótin sept/okt þegar höfuðstólsafborganirnar duttu inn var verðbólga í hámarki og breytilegu vextirnir sem höfðu virst meinleysislegir þegar ég tók lánið komnir upp í tæp níu prósent. Planið hjá mér er að taka lífeyrissjóðslán á lægri vöxtum til lengri tíma til að lækka mánaðarlegar afborganir til að eiga möguleika á að leigja út íbúðina á meðan ég er úti. En lífeyrissjóðslánið er svosem líka á breytilegum lánum og verðbólgan er ekki á leiðinni burt svo ég veit ekki hversu skammgóður vermir það verður og fólki ber ekki saman um það hvort það sé gerlegt að láta leigjendur skrifa undir vísitölubundinn húsaleigusamning. Og það sem var minn mesti ótti í byrjun október, að neyðast til að selja ofan af mér þakið, er nú varla lengur einu sinni valkostur.

Án þess ég vilji gefa í skyn að lúxusvandamál svíði ekki líka má samt kannski einmitt flokka mín vandamál sem slík. Ég tók tildæmis engin myntkörfulán og ég á hvorki jeppa né flatskjá. Ekki einu sinni örbylgjuofn! Og ég hef ennþá vinnu. Mamma mín er búin að vera atvinnulaus frá því í haust. Pabbi minn fékk uppsagnarbréf í síðustu viku. Það hefur ekki liðið vika síðan í byrjun október án þess að einhver vinkona mín hringi í mig og skýri mér frá því að hún hafi fengið reisupassann. (Einhverra hluta vegna þekki ég enga karlmenn sem hefur verið sagt upp)

Það er ekkert markmið með þessari færslu. Enda eru sundurlausar stefnulausar hugsanir kannski akkúrat í takt við tímann. Og ég er þreytt.