Um daginn bauð Antonio mér út að borða sushi. Hefði hann ekki þegar verið búinn að útskýra fyrir mér matarmenningu Mexíkóborgar hefði ég eflaust verið vantrúuð á að það væri nokkuð varið í sushi búið til í eldfjallagíg uppi á hásléttu Mexíkó. Þegar ég ferðaðist um innlendur Austur-Evrópu fyrir nokkrum árum gerði ég þau mistök að panta mér lax á (mjög fínum) veitingastað. Það sem borið var á borð fyrir mig hafði kannski einhverntímann spriklað í söltum sjó en um leið og ég gafst upp á að koma bita númer tvö niður gat ég ekki að því gert að velta því fyrir mér hvort okkar væri eldra, ég eða fiskurinn. Þetta kvöld saddi ég hungrið með Martini kokteilum og frönskum kartöflum og vissi ekki hvort ég ætti að fílaða eða skammast mín fyrir að sitja bakpokaferðalagsskítug og borða með silfurhnífapörum og drekka úr kristalsglösum á veitingastað, sem þar til fyrir aðeins örfáum árum hafði verið lokaður öðrum en föðurlandsvinum flokksbundnum til tuttugu ára.

Í Mexíkóborg hinsvegar borðar fólk ferskan fisk. Á hverfismarkaðnum er hægt að kaupa óteljandi tegundir af fiski og til viðbótar rækjur, ostrur tilbúnar til neyslu, kolkrabba og allra handa skeljar. Antonio hefur brennandi áhuga á sushi og lærði á sínum tíma sushigerð hjá sjálfum japananum sem færði Mexíkóborg sushimenninguna. Hann sagði mér langa sögu af því hvernig samblanda afþekkingu og færni og því að þekkja valdamikið fólk hefði á stuttum tíma gert japanann að moldríkum eiganda óteljandi sushistaða, með sambönd til að láta fljúga rétta hráefninu sérstaklega frá Japan til Mexíkó.

Við sátum við barinn og röðuðum í okkiur sushi þar til við vorum við það að springa. Við byrjuðum á súrsuðum baunaspírum, misosúpu og kolkrabba sashimi.

Síðan gæddum við okkur á handrúllum með laxi, avakadó og sterkri og sætri sósu. Laxinn var ristaður með roði, sem er nokkuð sem ég hef ekki áður smakkað í sushi en reyndist afskaplega bragðgott.

Þar næst átum við gunghi, sem þýðir bardagaskip, með hrognum. Að lokum fengum við bakka með blöndu af nigiri og maki. Ég smakkaði makríl í fyrsta skipti og þurfti að súpa duglega á bjórnum eftir þann bita. Ég býst við því að líkt og með ígulkerjahrognin (uni) sé það áunninn smekkur að fíla makríl.

Við gengum heim í rökkri, hálfvaggandi af seddu. Á leiðinni heim rákumst við enn einu sinni á Maríu Mey. Í þetta skipti tjillaði hún í upplýsti skríni við leigubílastöð. Hér í Mexíkó er Maríu ekkert óviðkomandi.