Mér hefur ekki verið með öllu rótt síðustu tvo daga. Í gærnótt dreymdi mig nefnilega að ég hefði yngst um rúm tuttugu og fjögur ár. Sem þyrfti í sjálfu sér ekki að vera slæmt og ég á jú í Hollywoodminninu langan list af do's&don'ts sem á við slík tilfelli svo möguleikar mínir á að pluma mig voru meiri en minni. Þar að auki var það bara líkami minn sem hafði yngst á meðan hugur minn var enn háskólamenntaður og með muninn á Corey-unum tveim á hreinu. Í sjálfum drauminum var ég þó allt annað en fær um að sætta mig við orðinn hlut. Í staðinn fyrir að hugga mig við það hvílíkt forskot þetta ástand myndi veita mér og sjá fyrir mér tvöfalda doktorsgráðu í sextánáraafmælisgjöf varð mér bara flökurt við tilhugsunina um önnur tíu ár í Grunnskóla Borgarness.

Ég reyndi að árétta það við kennarann að ég ætti ekki heima í sex ára bekk en allt kom fyrir ekki. Því næst ákvað ég að leita til skólastjórans. En svo nútímalegur var grunnskólinn orðinn að enginn var skólastjórinn heldur var skólanum stjórnað á grasrótarbasis kennara og nemenda og langt í næsta fund.

Ég sá þá einu lausn á vandanum að læsa mig inni á klósetti og róa fram í gráðið þangað til ég vaknaði.